ยามเจียงอิ้งเยว่ฟื้นขึ้นมา คนแรกที่นางเห็นคือเซียวจิ่งเหิง
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ปักผ้าข้างเตียง สวมชุดลำลองสีดำสนิทของเมื่อวาน เสื้อผ้ายับย่น ทั้งตรงปลายแขนเสื้อยังเปื้อนคราบเลือดสีคล้ำอยู่หลายหยด
มวยผมของเขาเอียงไปด้านหนึ่ง มีปอยผมสองสามเส้นตกลงมาปรกหน้าผาก ใต้ตาคล้ำเขียวเป็นวงหนา ทั้งตัวดูราวกับอดหลับอดนอนมาหลายคืน
เขาก้มหน้าอยู่ สายตาหนักอึ้ง ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใด
ยามเจียงอิ้งเยว่ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเสี้ยวหน้าของเขา แสงเทียนทอดเงาบนสันคิ้ว เผยให้เห็นแนวเส้นคมชัด
นางอยากเอ่ยเรียกเขา ทว่าลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออก
นางขยับนิ้วมือ อยากเอื้อมไปคว้ามือเขา
ความเคลื่อนไหวแผ่วเบานั้นคล้ายทำให้เขาตกใจ เขาหันขวับมา สายตาจับจ้องใบหน้านาง ทั้งร่างแข็งค้างไปชั่วขณะ
จากนั้นเขาก็ลุกพรวด เก้าอี้ปักผ้าถูกเขากระแทกจนเอนไปด้านหลัง เกือบล้มคว่ำ
เขาก้าวสองก้าวมาถึงข้างเตียงแล้วนั่งยองลง คว้ามือนางไว้แน่น ปลายนิ้วสั่นระริก
“เจ้าฟื้นแล้ว” เสียงของเขาแหบพร่าและแผ่วต่ำ ราวกับเค้นออกมาจากส่วนลึกของลำคอ
เขาจ้องใบหน้านางอยู่นาน คล้ายกำลังยืนยันว่าฟื้นขึ้นมาจริง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็โน้มตัวลงมา กางแขนหมายจะรวบนางเข้ามาไว้ในอ้อมอก
เจียงอิ้งเยว่ชะงักเล็กน้อยกับการกระทำที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทว่ายังไม่ทันได้ตอบสนอง แขนของเซียวจิ่งเหิงก็โอบไหล่นางไว้แล้ว ดึงเข้าหาอ้อมอกของตน
คางของเขาเกยอยู่บนกระหม่อมนาง ลมหายใจร้อนแรงและหนักหน่วงปัดผ่านขมับ ราวกับอยากหลอมรวมนางเข้าไปในกระดูก
แต่พอรวบนางเข้ามาในอ้อมแขน การเคลื่อนไหวของเขาก็พลันชะงัก