ระบบเงียบไปชั่วขณะ ก่อนถามว่า【โฮสต์แน่ใจหรือไม่? ขณะนี้การคลอดดำเนินไปอย่างราบรื่น ทารกอยู่ในท่าปกติ หากตั้งค่าให้คลอดยาก โฮสต์จะต้องทนทุกข์ทรมานยิ่งกว่าเดิม และระยะพักฟื้นหลังคลอดก็จะยาวนานขึ้น】
เจียงอิ้งเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ในช่วงที่มดลูกคลายตัว “แน่ใจ คลอดยาก เลือดออกมาก ยิ่งอันตรายยิ่งดี”
ระบบไม่ได้ซักถามอีก เพียงขานรับแล้วลงมือ
ครู่ต่อมา เจียงอิ้งเยว่พลันรู้สึกว่าแรงกดถ่วงในท้องทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับมีบางสิ่งติดค้างอยู่ครึ่งทาง ไม่ว่าจะอย่างไรก็คลอดออกมาไม่ได้
แม้ความเจ็บปวดส่วนใหญ่จะถูกปิดกั้นไว้แล้ว แต่นางยังปวดจนตัวงอโค้ง เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดหลุดจากลำคออย่างไม่อาจกลั้น
สีหน้าของหมอหลวงเปลี่ยนไป เขารีบเข้ามาจับชีพจร คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นทุกขณะ
“พระสนม ทารกอยู่ในท่าผิด เด็กติดอยู่แล้ว” หมอหลวงหันไปตะโกนด้านนอก “ไปเอาน้ำโสมมา เร็วเข้า!”
ชิงเอี๊ยบวิ่งพรวดออกไป เจียงอิ้งเยว่กัดฟันแน่น หยาดเหงื่อที่หน้าผากไหลลงมาทีละเม็ด จนผ้ารองหมอนเปียกชื้น
นางรู้สึกว่าฟูกใต้ร่างกำลังถูกบางสิ่งซึมเปียกทีละน้อย ทั้งอุ่นและเหนียวเหนอะ
ไม่ต้องมอง นางก็รู้ว่านั่นคือเลือด
ระบบกำลังสร้างสัญญาณของการเสียเลือดมาก ให้ทุกคนคิดว่านางคงผ่านด่านนี้ไปไม่ได้
เซียวจิ่งเหิงที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงครวญครางนั้น หัวใจพลันราวกับถูกมือบีบไว้
เขาก้าวไปข้างหน้า แต่ถูกพระพี่เลี้ยงหลิวขวางไว้
เขาคว้าแขนพระพี่เลี้ยงหลิว น้ำเสียงต่ำแหบ “นางเป็นอย่างไรบ้าง?”
พระพี่เลี้ยงหลิวมีสีหน้าเคร่งขรึม “หมอหลวงบอกว่าทารกอยู่ในท่าผิด สถานการณ์ค่อนข้างอันตราย ฝ่าบาทอย่าเพิ่งร้อนพระทัย หมอหลวงอยู่ข้างในแล้วเพคะ”
เซียวจิ่งเหิงคลายมือ สีหน้ากลับยิ่งขรึมกว่าเดิม เขาเดินไปมาตรงระเบียงสองรอบ ก่อนหยุดยืนกำหมัดอยู่หน้าม่านประตู ไม่ขยับเขยื้อนอีก