รุ่งเช้าวันถัดมา หมอหลวงก็มาอีกครั้ง
เจียงอิ้งเยว่เพิ่งรับประทานอาหารเช้าเสร็จ กำลังเอนกายบนเตียงนุ่มเพื่อให้ย่อยอาหาร หงซาก็เข้ามารายงานว่าหมอหลวงกับแม่นมที่วังส่งมาถึงแล้ว
นางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนนั่งตัวตรง แล้วสั่งให้ชิงเอี๊ยบเชิญคนเข้ามา
หมอหลวงสะพายหีบยาเดินนำหน้า ด้านหลังมีแม่นมวัยราวสี่สิบปีติดตามมา เป็นพระพี่เลี้ยงหลิวที่พระมเหสีส่งมาให้เมื่อหลายวันก่อน เพื่อมาคอยดูแลครรภ์ของนางโดยเฉพาะ
ทั้งสองเข้ามาคารวะ หมอหลวงจึงก้าวเข้ามาตรวจชีพจร
เจียงอิ้งเยว่ยื่นข้อมือวางบนหมอนรองชีพจร หมอหลวงแตะนิ้วลงตรวจอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนไปตรวจอีกข้างซ้ำอีกครั้ง จากนั้นจึงถอนมือและลุกขึ้นยืน
วันนี้เซียวจิ่งเหิงเลิกประชุมขุนนางเร็วกว่าปกติ ครั้นก้าวเข้ามา หมอหลวงก็เพิ่งเก็บหมอนรองชีพจรพอดี
เขาโบกมือให้ไม่ต้องมากพิธี ก่อนนั่งลงที่ปลายอีกด้านของเตียงนุ่ม สายตาจับจ้องใบหน้าหมอหลวง รอให้อีกฝ่ายเอ่ยปาก
หมอหลวงก้มกายเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า “กราบทูลฝ่าบาท ครรภ์ของพระสนมเหลียงหยวนมั่นคงดี เด็กทั้งสองแข็งแรงดีพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่...”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ไตร่ตรองถ้อยคำก่อนกล่าวต่อ “กระหม่อมตรวจพบว่าเด็กทั้งสองตัวค่อนข้างใหญ่ โดยเฉพาะเด็กที่อยู่ด้านหน้า เกรงว่าจะตัวใหญ่กว่าเด็กคนเดียวตามปกติพ่ะย่ะค่ะ”
“แม้พระสนมเหลียงหยวนจะบำรุงร่างกายได้ดี แต่ยามคลอดอาจลำบากสักหน่อย ฝ่าบาทกับพระสนมทรงเตรียมพระทัยไว้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”