หลังจากเจียงอิ้งเยว่จากไป เซิ่นหว่านชิวก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ รอยยิ้มที่มุมปากยังไม่จางหาย
นางกำนัลสองคนที่แต่งตามมา ยืนอยู่ข้างซ้ายขวา คนหนึ่งนวดไหล่ให้ อีกคนนั่งลงนวดขาให้
คนหน้าอ้วนกลมทางซ้ายชื่อไฉ่เหอ ปากหวานมือไว คนคิ้วเรียวบางทางขวาชื่อไฉ่หลิง พูดน้อยแต่คล่องแคล่ว
ทั้งสองคนถูกเลี้ยงมาจากจวนกั๋วกงจง ตั้งแต่วัยเด็กติดตามเซิ่นหว่านชิวมา รู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี
"พระชายาเพคะ ท่านเพคะเห็นหรือไม่ สาวใช้ปรนนิบัติคนนั้นทั่วทั้งตัวไม่มีเครื่องประดับชิ้นใดงามๆ เลยแม้แต่ชิ้นเดียว แต่งกายก็เรียบๆ ดูแล้วเป็นคนไม่คู่ควรจะยกขึ้นมาพูดถึง"
ไฉ่เหอพูดพร้อมกับนวดไหล่ให้พลาง ลดเสียงลง "ท่านแม่ทัพใหญ่ก่อนหน้านี้ยังให้ความสำคัญนัก ข้าน้อยเห็นว่าเกินกว่าเหตุไปหน่อย"
เซิ่นหว่านชิววางถ้วยชาลง หัวเราะเบาๆ "ท่านแม่กลัวว่าเราจะเดินตามรอยของท่าน ถูกคนรังแกจนขึ้นหัวแล้วยังไม่รู้ตัว"
"แต่วันนี้ได้เห็นแล้ว ถึงจะไม่น่ากลัวอะไร ใบหน้านั้นก็งดงามไม่น้อย แต่รูปร่างนั้น... ไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทชอบนางตรงไหน"
ไฉ่หลิงนั่งอยู่ข้างๆ นวดขาให้ พูดเสริมขึ้นว่า "ข้าน้อยได้ยินคนในตำหนักตะวันออกบอกว่า คุณหนูเจียงผู้นั้นนิสัยอ่อนโยนมาก"
"พูดกับใครก็เป็นคนอ่อนโยน ไม่เคยทะเลาะกับใคร คงจะเป็นเพราะ...ความอ่อนโยนกระมัง?"
"ความอ่อนโยน?" เซิ่นหว่านชิวย่นปาก ไม่พูดอะไรต่อ
นางมีตราชั่งในใจ องค์รัชทายาททรงมีนิสัยเช่นนั้น เย็นชาเหมือนก้อนหิน คงจะชอบคนว่านอนสอนง่ายเป็นแน่
แต่แล้วอย่างไรเล่า นางเป็นพระชายา ต่อไปมีวิธีอีกมากมายที่จะค่อยๆ อบรมพวกนางจิ้งจอกเหล่านี้