(หมายเหตุ: ฝากสมองไว้ตรงนี้ หากมีส่วนใดคล้ายกัน ถือเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ)
ปีหมินกั๋วที่ 17 แถบเจียงหนาน นอกเมืองชิงซีมีสุสานไร้ญาติ
จันทร์เย็นเยียบแขวนอยู่เหนือกิ่งของต้นไหวเก่า แสงซีดขาวสาดลงบนเนินหลุมศพที่เรียงรายแน่นขนัด พอลมพัด เถ้ากระดาษก็หมุนคว้างลอยไปมา บรรยากาศชวนขนหัวลุก
โจวเหิงวัยหกขวบวิ่งสุดชีวิตไปทั่วสุสานด้วยขาสั้นป้อม ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนแทบล้นออกมา
“บ้าชะมัด! ทะลุมิติก็ทะลุมาเถอะ จะกลายเป็นเด็กจรจัดไม่มีพ่อแม่ก็ช่าง แต่ทำไมเพิ่งลืมตาตื่นก็เจอผีเลยวะ?!”
โจวเหิงสบถด่าอยู่ในใจ เมื่อวินาทีก่อนเขายังทำงานล่วงเวลาอยู่ที่บริษัท อ่านนิยายลี้ลับอยู่เลย แต่พอลืมตาขึ้นอีกทีก็มาอยู่กลางป่ารกร้าง แถมยังมีอะไรบางอย่างลอยตามหลังมาอีก!
เขาไม่กล้าหันกลับไป ทว่าลมเย็นตรงท้ายทอยแทบจะแช่แข็งเขาอยู่แล้ว สิ่งนั้นเท้าไม่แตะพื้น ลอยตามเขามาเงียบ ๆ ชายเสื้อแดงกวาดผ่านยอดหญ้าโดยไม่มีเสียงแม้แต่น้อย
ตอนที่เขาวิ่งจนปอดแทบระเบิด เสียงกลไกก็ดังขึ้นในหัว
“ติ๊ง! ระบบทางเลือกไร้ข้อห้ามผูกมัดสำเร็จแล้ว!”
“ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังถูกผีร้ายชุดแดงไล่ล่า ภารกิจทางเลือกเริ่มทำงาน!”
ตัวอักษรสีทองสามบรรทัดปรากฏขึ้นตรงหน้าโจวเหิง
【ตัวเลือกที่หนึ่ง: เจอผีอย่าได้กลัว สู้ซึ่งหน้า! ชูกำปั้นซัดมันให้คว่ำ! รางวัลเมื่อสำเร็จ: ได้กลับไปเกิดใหม่หนึ่งครั้ง (หมายเหตุ: รับประกันว่าครั้งนี้จะไม่เจอผี)】
【ตัวเลือกที่สอง: ยอมแพ้ นอนราบให้ผีจัดการ วิงวอนพี่สาวผีร้ายโปรดละเว้นข้า! รางวัลเมื่อสำเร็จ: กายาผีร้าย บำเพ็ญวิถีผีได้ทันที】
【ตัวเลือกที่สาม: หันกลับ! กระโดด! โอบคอเธอไว้! แล้วจุมพิตฝรั่งเศสอันเร่าร้อนและแสนโรแมนติก! รางวัลเมื่อสำเร็จ: กายาเต๋าหยางบริสุทธิ์แต่กำเนิด!】
โจวเหิงชะงักฝีเท้า
นิ้วทองคำ!
ดวงตาของเขาพลันเป็นประกาย จ้องตัวเลือกที่สามเขม็ง
เกิดใหม่? นั่นไม่เท่ากับตายหรือไง? เลือกบ้าอะไรกัน!
บำเพ็ญวิถีผี กลายเป็นผี? ไม่เอาเหมือนกัน เขาเป็นคนดี ๆ อยู่แล้ว จะไปเป็นผีทำไม!
ตัวเลือกที่สาม...ถึงจะฟังดูเหลวไหลไปหน่อย แต่รางวัลคือกายาเต๋าหยางบริสุทธิ์แต่กำเนิด! ในบรรดานิยายลี้ลับ นี่คือกายาพิเศษระดับสุดยอด ปราศจากภัยจากสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง บำเพ็ญเต๋าได้ก้าวหน้าวันละพันลี้!
ก็แค่จูบผีไม่ใช่หรือไง?
ลูกผู้ชายอกสามศอก ไม่มีข้อห้ามใดต้องกลัว!
อีกอย่าง ถ้าผีหน้าตาขี้เหร่ จูบเสร็จค่อยอ้วกก็ได้ แต่ถ้าสวย...กำไรเห็น ๆ!
“ฉันเลือกข้อสาม!”
โจวเหิงตะโกนลั่นในใจ ก่อนเบรกฝีเท้ากะทันหันแล้วหันกลับไปทันที
ผีสาวชุดแดงที่ไล่ตามมาไม่คิดเลยว่าเขาจะหยุดกะทันหัน เธอพุ่งลอยมาอยู่ตรงหน้าในพริบตา ห่างจากเขาไม่ถึงครึ่งฉื่อ
ใต้แสงจันทร์ซีดขาว รอบกายผีสาวห่อหุ้มด้วยไอหยินสีแดงเลือดเข้ม ใบหน้าซ่อนอยู่ในหมอกหยิน เห็นเพียงดวงตาเย็นเยียบที่เปล่งแสงสีแดง มองแล้วชวนให้ขนลุก
ถ้าเป็นเด็กคนอื่น ป่านนี้คงฉี่ราดไปแล้ว
แต่โจวเหิงเป็นใคร? เขาคือนักเดินทางข้ามมิติที่อ่านนิยายลี้ลับมาแล้วหลายร้อยเล่ม!
เขาสูดหายใจลึก ย่อขาแล้วกระโดดพรวด แขนเล็ก ๆ โอบคอผีสาวไว้แน่น ก่อนจูบริมฝีปากเย็นเฉียบของเธอเข้าเต็ม ๆ!
“อื้อ?!”
ซูหว่านแข็งค้างไปทั้งตัว
เธออยู่ในสุสานไร้ญาติแห่งนี้มาสิบแปดปี เคยเจอทั้งคนบุกรุกมาขุดหลุมศพ คนหนีหนี้ และคนที่ร้องไห้เรียกพ่อเรียกแม่ด้วยความกลัว แต่ไม่เคยเจอใคร...พุ่งเข้ามาจูบเธอตั้งแต่แรกเห็น!
แถมยังเป็นเด็กหกขวบอีกต่างหาก?!
เธอมีชีวิตอยู่ยี่สิบปี เป็นผีมาสิบแปดปี อย่าว่าแต่จูบเลย แม้แต่มือผู้ชายก็ยังไม่เคยจับ! วันนี้กลับถูกเด็กน้อยจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว?!
แล้วเด็กนี่...ทำไมถึงแลบลิ้นด้วยล่ะ!!
ในหัวซูหว่านดังตูมขึ้นมาทีหนึ่ง ทุกอย่างพลันว่างเปล่า ไอหยินดุร้ายที่วนเวียนรอบกายเธอมาสิบแปดปีสลายหายไปในพริบตา แม้แต่ลอยตัวก็ยังแทบไม่อยู่ เกือบตกลงมาจากกลางอากาศ
โจวเหิงหลับตาจูบอยู่นาน ก่อนจะเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
ทำไมถึงเย็น ๆ นุ่ม ๆ แถมยังมีกลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ด้วย?
ไม่ใช่ว่าผีทุกตัวต้องเหม็น เน่า แล้วก็เลือดไหลหรอกหรือ?
สัมผัสแบบนี้...ก็ไม่เลวแฮะ?
ขณะที่เขากำลังเหม่อ มือเล็กเย็นเฉียบคู่หนึ่งก็แตะลงบนอกเขา ผลักเบา ๆ จนเขาถอยไปสามสี่ก้าว
โจวเหิงยืนทรงตัวได้แล้วเงยหน้ามอง ก่อนจะตะลึงงันไปทันที
ไอหยินสีแดงเลือดสลายไปจนหมด เผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของผีสาว
เธอสวมชุดเจ้าสาวสีแดงสด ปักลายนกยวนยาง ผิวขาวราวหิมะ คิ้วตางดงามราวภาพวาด ขนตายาวสั่นไหว
บนใบหน้ายังมีความตกตะลึงและอับอายปนโกรธที่ไม่จางหาย ริมฝีปากแดงราวกับมีเลือดหยด
ยามยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ซีดขาว เธอช่างงดงามราวนางเซียนที่ก้าวออกมาจากภาพวาด ไม่มีเค้าของผีร้ายแม้แต่น้อย!
ให้ตายสิ!
ผีตัวนี้สวยเกินไปแล้ว!
งานนี้กำไรเห็น ๆ!
“เจ้า...เจ้า...เจ้าคนลามก!”
ซูหว่านทั้งอับอายทั้งโมโห ชี้หน้าโจวเหิงจนเสียงสั่น เธอเป็นผีมาสิบแปดปี ชื่อเสียงความดุร้ายของเธอถึงขั้นทำให้เด็ก ๆ ในเมืองชิงซีไม่กล้านอนกลางคืน แต่วันนี้กลับถูกเด็กน้อยลวนลามเข้าให้!
เธอยกมือขึ้น รวบรวมไอหยินไว้กลางฝ่ามือ ตั้งใจจะสั่งสอนเด็กนี่สักหน่อย แต่พอเห็นดวงตาเป็นประกายของโจวเหิงที่จ้องเธอเขม็ง ไอหยินนั้นกลับซัดออกไปไม่ลง
อีกอย่าง...ทำไมเด็กนี่ถึงตัวอุ่นขนาดนี้?
พลังหยางอุ่น ๆ ราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็ก แผ่ความอบอุ่นไปทั่วร่าง ทำให้เธอสบายตัวไปหมด ตลอดสิบแปดปีที่อยู่ในสุสานไร้ญาติ เธอไม่เคยรู้สึกอบอุ่นขนาดนี้มาก่อน
ขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
“ติ๊ง! ยินดีกับโฮสต์ที่ทำตัวเลือกที่สามสำเร็จ ได้รับรางวัล: กายาเต๋าหยางบริสุทธิ์แต่กำเนิด!”
กระแสความร้อนระอุสายหนึ่งพลันทะลักจากตันเถียนของโจวเหิง แล่นไปทั่วร่าง เขารู้สึกว่าทั้งร่างเต็มไปด้วยเรี่ยวแรง ดวงตาก็สว่างขึ้นไม่น้อย แม้แต่ไอหยินรอบข้างก็ไม่ทำให้รู้สึกหนาวอีกต่อไป
เขามองผีสาวชุดแดงที่กำลังพองแก้มด้วยความโมโหตรงหน้า แล้วกลอกตาไปมา
ผีสาวสวยขนาดนี้ จูบไปแล้ว จะไม่รับผิดชอบได้ยังไง?
ตอนนี้เขาไม่มีบ้านให้กลับอยู่แล้ว ส่วนผีสาวคนนี้ถึงจะดูดุ แต่เหมือนจะไม่ได้เลวร้ายอะไรนี่นา?
เขาปัดฝุ่นบนตัว เดินขาสั้นป้อมไปหาซูหว่าน เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “พี่สาว ในเมื่อผมจูบพี่แล้ว ผมจะรับผิดชอบพี่เอง”
“ต่อไปพี่เป็นเจ้าสาววัยเด็กของผมนะ กลับบ้านกับผมเถอะ!”
ซูหว่าน: “???”
เธอสงสัยว่าตัวเองเป็นผีมาสิบแปดปีจนหูมีปัญหาไปแล้วหรือเปล่า
เจ้าสาววัยเด็ก?
เด็กนี่รู้หรือเปล่าว่าเจ้าสาววัยเด็กหมายถึงอะไร?!
เธอกำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงตวาดดังมาจากไม่ไกล “เจ้าปีศาจ! กล้าก่อความวุ่นวายในเมืองชิงซีของข้าเชียวหรือ!”