เสิ่นเวยเงยหน้าขึ้นทันที มองเสิ่นซิงซินอย่างไม่อยากเชื่อ
เสิ่นจี้ไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ซิงเอ๋อร์ ทำไมถึงเลือกก้อนนั้นล่ะ?” เขาอธิบายอย่างใจเย็น “อุกกาบาตก้อนนี้เล็กเกินไป มีโอกาสสูงว่าจะไม่มีอะไรอยู่ข้างใน”
ต้องรู้ก่อนว่า ถึงการเสี่ยงดวงซื้ออุกกาบาตจะอาศัยโชคเป็นหลัก แต่โดยทั่วไปแล้วคนส่วนใหญ่มักเลือกซื้ออุกกาบาตที่มีขนาดใหญ่กว่า
เหตุผลนั้นตรงไปตรงมามาก—
ในเมื่อไม่อาจดูจากภายนอกได้ว่าข้างในอุกกาบาตมีผลึกอยู่หรือไม่ หากเงื่อนไขอื่นเหมือนกัน อุกกาบาตที่มีขนาดใหญ่กว่าย่อมมีโอกาสให้ผลึกก้อนใหญ่กว่า
ตรงกันข้าม อุกกาบาตที่มีขนาดเล็กมากอาจเป็นเพียงเศษที่แตกออกมาตอนตกลงมา โอกาสที่จะมีผลึกอยู่ข้างในจึงยิ่งต่ำ
นี่คือความเข้าใจที่ยึดถือกันตามธรรมเนียมในการประมูลอุกกาบาต
อุกกาบาตก้อนที่มีขนาดเพียงครึ่งกำปั้นเมื่อครู่นี้ อาจไม่มีใครยอมเสนอราคา และสุดท้ายก็ถูกถอนออกจากการประมูลไปเลย
“พี่ใหญ่ เรื่องพวกนี้ฉันรู้หมดแล้วค่ะ”
เสิ่นซิงซินกลับส่ายหน้าเบา ๆ
“แต่ที่ฉันซื้ออุกกาบาตก้อนนั้น ก็ไม่ได้หวังว่าจะขุดผลึกอะไรออกมาได้อยู่แล้ว”
เสิ่นจี้ไป๋ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินเสียงของเสิ่นซิงซินสั่นเครือขึ้นมา
“ฉันแค่อยากช่วยคนที่เก็บอุกกาบาตก้อนนั้นมา”
“ฉันได้ยินมาว่าหลายคนจำใจต้องเอาอุกกาบาตที่เก็บมาแลกเสบียง เพราะที่บ้านแทบไม่มีข้าวจะกินแล้ว อีกอย่างสถานประมูลก็แบ่งเงินให้พวกเขาส่วนหนึ่งด้วย ขอแค่ขายอุกกาบาตได้ พวกเขาก็จะได้เงินส่วนแบ่ง”