ชิวซีซียืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น สีหน้าก็ดูตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย
เธอกำชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว
ลู่เฉินโจวกลับขมวดคิ้ว
“เงียบ”
รอบข้างพลันไร้เสียง
ลู่เฉินโจวมองทุกคน
“ชิวซีซีเป็นนักเรียนของฐานพันธมิตรสิบเมืองก่อน”
“จากนั้นถึงค่อยเป็นผู้มีพลังพิเศษสายรักษา”
“ในเมื่อเธอเลือกเข้าฐาน ก็ต้องเข้ารับการฝึก ภารกิจ และการประเมินเหมือนทุกคน”
“ไม่ต้องดูแลเธอเป็นพิเศษ”
“แน่นอน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“และอย่าคิดว่าเพราะเธอเป็นผู้มีพลังพิเศษสายรักษา เธอจึงต้องคอยดูแลพวกคุณเป็นเรื่องสมควร”
ชิวซีซีชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
เสิ่นเวยเองก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ไม่รู้เพราะอะไร
แต่ตอนที่ได้ยินประโยคนี้ หัวใจของเธอกลับไหววูบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ชาติที่แล้ว
หลังจากตระกูลเสิ่นรู้ว่าเธอตื่นพลังสายรักษา สิ่งแรกที่ทำคือ—
จับเธอไว้ในความคุ้มครอง
ไม่ให้เธอออกจากเขตปลอดภัย
ไม่ให้เธอเข้าร่วมภารกิจอันตราย
ตอนแรกเธอยังคิดว่านั่นคือความห่วงใย
ต่อมาถึงได้รู้
มันไม่ใช่เลย
ตระกูลเสิ่นแค่กลัวว่าเธอจะตาย
กลัวว่าเธอจะบาดเจ็บ
กลัวว่าเธอจะหนีไป
กลัวว่า “เครื่องมือรักษา” ที่ได้มาอย่างยากลำบากชิ้นนี้จะเสียหายแม้แต่น้อย
ตอนนั้นเธอไม่ต่างจากหมีแพนด้าล้ำค่า
ทุกคนพูดว่าเธอสำคัญ
แต่ไม่เคยมีใครถามเลยว่า—
ตัวเธอเองอยากออกไปหรือเปล่า
อยากต่อสู้หรือเปล่า
อยากเป็นคนที่มีความสามารถพอจะปกป้องตัวเองจริง ๆ หรือเปล่า