เสิ่นเยี่ยนฉือนั่งอยู่บนพื้นห้องหนังสือ
ชายหนุ่มที่ปกติเรียบร้อยจนแทบหาข้อตำหนิไม่ได้ บัดนี้เสื้อเชิ้ตสีขาวยับยุ่ง แว่นตากรอบทองก็ไม่รู้ว่าหล่นหายไปที่ไหน
เขาพิงชั้นหนังสืออยู่ ขอบตาแดงก่ำ
บนใบหน้าเปรอะไปด้วยน้ำตา
“เหยียนเหยียน...”
เขาเอ่ยเสียงแผ่ว มุมปากยังมีรอยยิ้ม
“ฉันรู้อยู่แล้ว”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอยังไม่ตาย”
เขาราวกับมองไม่เห็นเผยจื้อกับเสิ่นเวยที่บุกเข้ามา
เพียงยื่นมือออกไป โอบกอดสิ่งที่ไม่มีอยู่ตรงหน้าอย่างแผ่วเบา
เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวก็หัวเราะ
“ดูสิ ฉันหาคนมีพลังสายรักษาเจอแล้ว ฉันเคยบอกแล้วว่าต้องช่วยเธอได้ อีกไม่นานเธอก็จะฟื้น”
เสิ่นเวยยืนอยู่ตรงประตู คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
ภาพนี้ตรงกับสิ่งที่เธอเห็นในความทรงจำของเสิ่นเยี่ยนฉือวันนี้
เหยียนเหยียน
เขาเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ ด้วย
แต่พลังสายรักษาหมายความว่าอะไร?
เสิ่นเยี่ยนฉือตามหาผู้หญิงที่มีพลังสายรักษามาตลอดหรือ?
เสิ่นเวยเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ขณะเดียวกัน พวกเขาก็เห็นว่าในอ้อมแขนของเสิ่นเยี่ยนฉือไม่มีอะไรอยู่เลย
มีเพียงเถาวัลย์สีดำเส้นเล็ก ๆ พันรอบขาทั้งสองข้างและเอวของเขา
สีหน้าเผยจื้อพลันเคร่งขรึม เขายกมือขึ้น
เปลวไฟปะทุออกมาทันที!