เสิ่นเวยชะงักงัน
ก็ได้ยินอาถีหยาสะอื้นพลางพูดต่อ
「เวยเวย ฉันตามหาเธอมานานมาก เธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของฉัน และยังเป็นผู้สืบทอดราชวงศ์เผ่าดาราของเราด้วย」
เธอกำมือแน่น น้ำเสียงเจือความคาดหวังที่ปิดไม่มิด
ทว่าเสิ่นเวยกลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นอย่างที่อีกฝ่ายคาดไว้
เธอเพียงมองหญิงตรงหน้า ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา
「คุณบอกว่าเป็นแม่ของฉัน แล้วฉันก็ต้องเชื่ออย่างนั้นหรือ?」
อาถีหยาชะงักไปเล็กน้อย
「เวยเวย…」
「ฉันโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ต่อมาตระกูลเสิ่นก็บอกว่าฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขา แต่สุดท้ายล่ะ?」
เสิ่นเวยหรี่ตาลงเล็กน้อย
「ฉันมีเหตุผลอะไรต้องเชื่อคุณ?」
รอยยิ้มบนใบหน้าอาถียาเลือนจางลงเล็กน้อย
แต่เธอไม่ได้โกรธ เพียงถอนหายใจเบา ๆ
「ฉันรู้ว่าเธอคงไม่เชื่อฉันง่าย ๆ แต่ฉันพิสูจน์ให้ดูได้」
พูดจบ เธอก็ยื่นมือไปหาเสิ่นเวย
「ตามฉันมา」
เสิ่นเวยขมวดคิ้ว
วินาทีถัดมา รอยปานรูปดวงตาบนข้อมืออาถีหยาก็พลันส่องสว่างขึ้น
หึ่ง!
แสงสีขาววาบขึ้นตรงหน้า
เมื่อเสิ่นเวยลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็มาอยู่ในมิติแปลกหน้าแห่งหนึ่งแล้ว!
เธอชะงักงันไปทันที
เพราะที่นี่คล้ายกับมิติเนตรดาวของเธออย่างยิ่ง!
เป็นห้วงดาราอันกว้างใหญ่เช่นเดียวกัน ใจกลางมีลูกแก้วแสงมหึมาลอยอยู่ ราวกับดวงอาทิตย์
โดยรอบมีดาวเคราะห์สิบดวงโคจรล้อมไว้
เพียงแต่ห้วงมิติตรงหน้านี้ใหญ่โตกว่ามาก มองไปแทบไม่เห็นจุดสิ้นสุด