เสิ่นเวยมาถึงห้องด้านหลังของโรงประมูลอย่างรวดเร็ว
อีกด้านหนึ่ง หูซานซานเห็นได้ชัดว่าได้รับข่าวแล้วเช่นกัน เขารีบร้อนกลับมา
พอเห็นเสิ่นเวย เขาก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ
“คุณหนูเสิ่น! วันนี้คุณเป็นดาวนำโชคของโรงประมูลเราเลยนะ! ตลอดหลายปีมานี้ ผมเพิ่งเคยเห็นคนเปิดได้ผลึกขาวชั้นเลิศจากอุกกาบาตที่ดูไม่น่าจะมีอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก!”
ตอนนี้หูซานซานดีใจจากใจจริง
เสิ่นเวยจ่ายทองแท่งสิบแท่ง แล้วเปิดได้ผลึกขาวชั้นเลิศที่มีเงินก็หาซื้อไม่ได้สักก้อน—
ข่าวนี้คงแพร่ไปทั่วเขตปลอดภัยเมืองก่างในอีกไม่นาน
ถึงตอนนั้นทุกคนย่อมคิดว่าโรงประมูลของหูซานซานมีของดีจริง ๆ การประมูลครั้งหน้าก็จะมีคนมามากกว่าเดิม
ขณะที่กำลังพูด หูซานซานเงยหน้าขึ้นพอดี เห็นหนุ่มน้อยหน้าตาดีคนนั้นอุ้มผลึกเดินเข้ามา
เขายิ้มขึ้นมาอีกครั้งทันที
“ซูเยี่ย”
เขาตบไหล่เด็กหนุ่มดังเพียะ
“พูดไปแล้ว อุกกาบาตก้อนนี้นายเป็นคนเอากลับมา เห็นแก่ที่วันนี้ช่วยสร้างชื่อให้โรงประมูลได้มาก ฉันจะเพิ่มส่วนแบ่งให้นายอีกหนึ่งส่วนจากที่ตกลงกันไว้เดิม
“ทองแท่งสิบแท่งนี้แบ่งให้นายสองแท่ง เอากลับไปซื้อยาให้ย่ามากหน่อยนะ!”
พูดจบ หูซานซานก็ยิ้มแย้มพูดจาสุภาพกับเสิ่นเวยอีกสองสามคำ ก่อนจะจากไปอย่างพอใจ
เสิ่นเวยมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
“อุกกาบาตก้อนนี้ นายเป็นคนหาเจอเหรอ?”
เด็กหนุ่มที่ชื่อซูเยี่ยมีสีหน้าเรียบเฉย
“ใช่”
เขาไม่ได้อธิบายอะไร เพียงยื่นผลึกชั้นเลิศมูลค่ามหาศาลในมือให้เสิ่นเวย ท่าทางเด็ดขาด ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย