เสิ่นซิงซินพูดค้างไปทันที
เธอก้มมองลงไปอย่างรวดเร็ว ถึงได้เห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เด็กหนุ่มบนเวทีทุบเศษหินก้อนที่ห้าแตกแล้ว
เพียะ—
เปลือกหินสีดำแตกออกตามเสียง
และครั้งนี้ ในที่สุดข้างในก็ไม่ใช่สีดำสนิทอีกต่อไป
เผยให้เห็นผลึกสีขาวราวหิมะ แวววาวโปร่งใสก้อนหนึ่ง
ผลึกก้อนนั้นกินพื้นที่เกือบเต็มเศษอุกกาบาตทั้งก้อน มีเพียงเปลือกหินสีดำบาง ๆ หุ้มอยู่ด้านนอก ดังนั้นขนาดของมันจึงดูไม่น้อยเลย
ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าคือความบริสุทธิ์ของมัน
มันไม่ใช่สีขาวขุ่นเหมือนน้ำนมของผลึกขาวธรรมดา แต่เป็นสีขาวราวหิมะที่ใสแทบทะลุผ่าน แวววาวระยิบระยับ บริสุทธิ์จนแทบไม่มีสิ่งเจือปนแม้แต่น้อย
ชั่วพริบตา ทั้งลานประมูลเงียบกริบ
ทุกคนมองผลึกขาวที่ถูกทุบออกมาบนเวทีอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับลืมแม้กระทั่งหายใจ
ผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะมีคนได้สติ แล้วอุทานออกมาเสียงหลง
“นี่... ข้างในมีผลึกอยู่จริง ๆ ด้วย!”
ประโยคนั้นราวกับหยดน้ำมันร้อนที่ตกลงในหม้อเดือด พลันทำให้ทั้งลานประมูลระเบิดเสียงอื้ออึง
ผู้คนพากันส่งเสียงฮือฮายิ่งกว่าเดิม
“พูดอะไรของแก ลืมตาดูให้ชัดสิ! นี่มันไม่ใช่แค่มีผลึกสักหน่อย รีบดูความบริสุทธิ์กับความสว่างของมันเร็ว!”
“สวรรค์... ฉันไม่เคยเห็นผลึกขาวที่บริสุทธิ์ขนาดนี้มาก่อนเลย! แทบจะเหมือนคริสตัลแล้ว!”
“นั่นสิ! ถึงขนาดโดยรวมจะไม่ได้ใหญ่โตเป็นพิเศษ แต่ความบริสุทธิ์นี่... พลังงานข้างในคงมากกว่าผลึกสิบกว่าก้อนที่ประมูลไปก่อนหน้านี้รวมกันเสียอีก!”
“มากกว่าแค่นั้นแน่ ๆ! ฟังดูก็รู้ว่าไม่รู้เรื่องเลย พลังงานของผลึกที่บริสุทธิ์ขนาดนี้ คงมากกว่าผลึกก่อนหน้านี้รวมกันหลายเท่าตัว!”