เสิ่นเวยพลันเงียบไป
ความทรงจำช่วงหนึ่งจากชาติก่อนผุดขึ้นมาในหัวอย่างกะทันหัน—
ชาติก่อน เสิ่นจี้ไป๋เคยถูกพ่อแม่กดดันจนต้องกักเธอไว้ในห้อง ช่วงเวลานั้นเขาแทบจะมาค้างอยู่ในห้องของเธอทุกคืน
ทั้งที่ระหว่างพวกเขาไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่พอเวลาผ่านไป เรื่องก็ยังแพร่กระจายออกไป
ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเขตปลอดภัย
ทุกคนต่างนินทาลับหลังว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ไร้ยางอาย ทั้งที่รู้ว่าเสิ่นจี้ไป๋มีคู่หมั้นแล้ว ยังจงใจยั่วยวนเขา
ต่อมา คู่หมั้นของเสิ่นจี้ไป๋ถึงกับบุกมาหาเธอ จับเธอกดลงบนเตียงแล้วตบหน้าอย่างแรงหลายฉาด
ตอนนั้นเสิ่นเวยตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาอย่างยิ่ง
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เสิ่นจี้ไป๋ไม่เคยช่วยอธิบายแทนเธอสักคำ
จังหวะนั้นเอง คนที่อยู่ข้างกายเผยจื้อก็รีบเดินเข้ามา
“คุณชายเผย เฮลิคอปเตอร์เตรียมพร้อมแล้ว พวกเราต้องรีบไป”
เสิ่นเวยเงยหน้าขึ้น ถึงได้สังเกตว่าใจกลางสนามกีฬาไม่ไกลออกไป มีเฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ใบพัดขนาดใหญ่หมุนไม่หยุด พัดกระแสลมแรงกระโชกเป็นระลอก
เผยจื้อมองตามสายตาของเธอไปแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเธออีกครั้งอย่างรวดเร็ว
“ขอโทษนะ คุณหนูเสิ่น คราวนี้ผมคงไม่มีเวลาขอบคุณคุณดี ๆ แล้ว ผมต้องไปเดี๋ยวนี้”
เสิ่นเวยเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
การก่อเรื่องของเผยจื้อในวันนี้เท่ากับเปิดเผยข่าวที่ว่าเขาอยู่ในเมืองก่างอย่างหมดเปลือก
สถานการณ์ในเมืองเป่ยตอนนี้ก็ไม่มั่นคงนัก ยิ่งเขากลับไปเร็วเท่าไร ก็ยิ่งหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นได้มากเท่านั้น