เสิ่นเวยชะงักไปหนึ่งวินาที แต่จากนั้นก็สะบัดมือเสิ่นจี้ไป๋ออกอย่างแรง
“เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?”
พูดจบ เธอก็หันหลังเตรียมเดินเข้าห้อง
แต่มือเพิ่งแตะลูกบิดประตู—
เพียะ!
มือของเสิ่นจี้ไป๋ยื่นมาจากด้านข้าง กดประตูไว้ทันที
ร่างสูงใหญ่ของเขาแทบจะบดบังเธอไว้ทั้งตัว เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงเย็นชาไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย
“เธอคิดจริง ๆ หรือว่าเผยจื้อจริงจังกับเธอ?”
สีหน้าเขาเรียบเฉย
“คนระดับเขา จะไม่มีผู้หญิงแบบไหนอยู่ข้างกายบ้าง? ตอนนี้ที่สนใจเธอ ก็แค่รู้สึกแปลกใหม่ชั่วคราว ยิ่งไปกว่านั้น...”
สายตาเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเสิ่นเวย ครู่หนึ่งจึงเอ่ยต่อ
“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย เสิ่นเวย เธอไม่มีพลังพิเศษด้วยซ้ำ คิดว่าคนอย่างเผยจื้อจะเห็นเธอเป็นเรื่องเป็นราวจริง ๆ หรือ?”
พอได้ยินถึงตรงนี้ เสิ่นเวยก็เข้าใจเสียที
พี่ชายคนโตแสนดีของเธอ กำลังทำท่า “ฉันทำไปก็เพื่อเธอ” อีกแล้ว
ฟังดูเหมือนกำลังเตือนเธอว่าอย่าถูกผู้ชายหลอก
แต่เอาเข้าจริง เขาก็แค่ดูถูกเธอไม่ใช่หรือ?
เพราะเธอไม่มีพลังพิเศษ ต่อให้มีคนชอบเธอ เรื่องนั้นก็ยังเป็นไปไม่ได้ในสายตาเสิ่นจี้ไป๋
เสิ่นเวยพลันหัวเราะออกมา
“ถึงเขาจะแค่เล่น ๆ แล้วมันยังไง?”
เสิ่นจี้ไป๋ขมวดคิ้วแน่นทันที
แต่เสิ่นเวยเลิกคิ้วมองเขาแล้ว น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับไม่ใส่ใจ
“เผยจื้อหน้าตาดี หุ่นก็ใช้ได้ ถ้าจะเล่น ๆ จริง ฉันก็ไม่ได้เสียเปรียบสักหน่อย?”
“เธอ...”
สีหน้าเสิ่นจี้ไป๋เปลี่ยนไปทันควัน
เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าเสิ่นเวยคนเดิมที่แม้แต่จะพูดต่อหน้าเขายังต้องระมัดระวัง จะพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย!