รอยยิ้มบนใบหน้าชายตรงหน้าชะงักไปเล็กน้อย
แต่เพียงครู่เดียว เขาก็กลับมายิ้มอีกครั้ง
“เวยเวย พูดอะไรน่ะ?”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่หลายส่วน
“ฉันคือเผยจื้อไง แค่แป๊บเดียวเอง ทำไมจำฉันไม่ได้แล้วล่ะ?”
เสิ่นเวยกลับเพียงมองเขาอย่างเย็นชา
“เผยจื้อไม่มีทางพูดแบบนี้กับฉัน”
“พูดอะไร?”
“บอกให้ฉันช่วยเอาผลึกพลังธาตุมาให้”
เสิ่นเวยพูดทีละคำ น้ำเสียงหนักแน่น
“เขาไม่มีทางพูดแบบนี้เด็ดขาด”
ที่จริง ตั้งแต่ชายคนนี้เข้ามาในห้องเมื่อครู่ เสิ่นเวยก็รู้สึกได้ราง ๆ ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา น้ำเสียง หรือสีหน้าท่าทางตอนพูด คนตรงหน้าล้วนเหมือนเผยจื้อทุกประการ
แต่ไม่รู้ทำไม
เธอกลับรู้สึกว่าคนคนนี้ไม่ใช่เผยจื้อ
เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
จนกระทั่งเมื่อครู่ ชายคนนั้นพูดออกมาว่า เขาเฝ้ารอให้เธอช่วยเอาผลึกพลังธาตุมาให้มาโดยตลอด
เสิ่นเวยถึงได้มั่นใจในที่สุด
คนตรงหน้าไม่ใช่เผยจื้อเด็ดขาด!
เผยจื้อตัวจริงไม่มีวันเห็นแก่การให้คนอื่นแย่งชิงอะไรมาให้
ยิ่งไม่มีทางร้องขอสิ่งใดจากเธอก่อน
ในตอนนั้นเอง รอยยิ้มบนใบหน้าชายตรงหน้าก็ค่อย ๆ แข็งค้างลงในที่สุด
เสิ่นเวยไม่พูดพร่ำอีก
วินาทีถัดมา—
เนตรดาราเปิดใช้งาน!
สายตาของเธอกวาดผ่านร่างชายตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
เป็นอย่างที่คิด!
ไม่มี!
ต้องรู้ไว้ว่าเผยจื้อเป็นผู้มีพลังพิเศษไฟและสายฟ้าระดับ 6
ในร่างของเขาควรมีพลังสีแดงชาดของธาตุไฟและพลังสายฟ้าอยู่พร้อมกัน