จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงพลังพิเศษปะทะกันอย่างชัดเจน
มีคนกำลังต่อสู้กันงั้นเหรอ?
เสิ่นเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย
เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งเรื่องคนอื่น
แต่ในวินาทีถัดมา จู่ ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังสายฟ้าที่คุ้นเคยจากนอกประตู
ยังมีเสียงขุ่นเคืองที่คุ้นหูดังตามมาด้วย
“อย่าคิดว่าจะเข้าไปได้!”
ซูเยี่ย?
สีหน้าเสิ่นเวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอลุกขึ้นเปิดประตูทันที
เป็นอย่างที่คิด
ทันทีที่ประตูเปิด เธอก็เห็นซูเยี่ยยืนอยู่ในทางเดินไม่ไกล
ตอนนี้สภาพของเด็กหนุ่มดูสะบักสะบอมอยู่ไม่น้อย
เสื้อผ้าขาดเป็นรอยหลายแห่ง แขนข้างหนึ่งมีบาดแผลลึกอยู่รอยหนึ่ง เลือดไหลหยดจากปลายนิ้วลงมา
สีหน้าเสิ่นเวยพลันเคร่งขรึม
“เกิดอะไรขึ้น?”
ซูเยี่ยได้ยินเสียงก็หันกลับมา
พอเห็นเสิ่นเวย เขาก็นิ่งอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด
“ทำไมถึงออกมาล่ะ?”
“ข้างนอกเสียงดังขนาดนั้น ฉันจะไม่ออกมาได้ยังไง?”
เสิ่นเวยขมวดคิ้ว เดินเข้าไปมองบาดแผลของเขา
“ใครลงมือกับนาย?”
ซูเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ
“เสิ่นจี้ไป๋”
เสิ่นเวยชะงัก
ซูเยี่ยอธิบาย “เมื่อกี้เขามาหา บอกว่าจะมาหาคุณ”
เสิ่นเวยเลิกคิ้วเล็กน้อย
เสิ่นจี้ไป๋มาหาเธอ?
มาหาเธอทำไม?
แต่ยังไม่ทันได้ถาม ซูเยี่ยก็พูดต่อ
“ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากเจอเขา”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“ผมก็เลยลงมือไล่เขากลับไปเลย”
เสิ่นเวย “……”
เธอมองบาดแผลที่เห็นชัดบนตัวซูเยี่ย
แล้วมองไปยังปลายอีกด้านของทางเดิน
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเธอก็อดถามไม่ได้
“เดี๋ยวนะ นายเป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ 4 แต่กลับไปต่อสู้กับผู้ใช้พลังพิเศษระดับ 6 เนี่ยนะ?”