เสิ่นเวยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
“ก็ประมาณนั้น”
เผยจื้อขมวดคิ้ว
“คุณคิดจะทำอะไร?”
เสิ่นเวยไม่ได้ตอบทันที
ตรงกันข้าม เธอเพียงเงยหน้ามองท้องฟ้าไกลออกไป ซึ่งกลับมาสงบแล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน
“เผยจื้อ”
“หืม?”
“คุณยังจำได้ไหม ตอนที่ฉันช่วยคุณปู่ครั้งแรก คุณเคยให้ของชิ้นหนึ่งกับฉัน?”
เผยจื้อชะงักไปเล็กน้อย
จากนั้นก็นึกออก
“เครื่องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือผ่านดาวเทียม?”
“ใช่”
เสิ่นเวยยิ้ม
นั่นคือของขวัญขอบคุณที่เผยจื้อมอบให้เธอ หลังจากเธอช่วยคุณปู่เผยไว้ในตอนนั้น
กล่องโลหะทรงกลมขนาดเล็ก ห้อยอยู่กับเชือกหนังสีดำ
ข้างในซ่อนปุ่มกดเอาไว้ปุ่มหนึ่ง
แค่กดลงไป ก็จะส่งสัญญาณระบุตำแหน่งไปหาเผยจื้อผ่านดาวเทียมส่วนตัวของตระกูลเผยได้
ตอนนั้นเธอยังคิดอยู่เลยว่าของชิ้นนี้คงมีประโยชน์ไม่น้อยในวันสิ้นโลก
เพียงแต่ไม่เคยมีโอกาสได้ใช้
จนกระทั่งวันนี้
จู่ ๆ เสิ่นเวยก็รู้สึกว่า ตอนนั้นรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ถือว่าตัดสินใจถูกจริง ๆ
“ฉันถามหน่อย”
เธอเงยหน้ามองเผยจื้อ
“ระบบระบุตำแหน่งนั่น ใช้ระบุตำแหน่งยังไง?”
เผยจื้อมองเธอ พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“พอกดปุ่ม เครื่องส่งสัญญาณก็จะเริ่มส่งสัญญาณระบุตำแหน่ง ดาวเทียมส่วนตัวของตระกูลเผยจะจับตำแหน่งของมันได้”
“ถ้าอุปกรณ์ไม่เสียหาย และสัญญาณไม่ถูกตัดขาดทั้งหมด ก็จะติดตามตำแหน่งได้ต่อเนื่อง”
ดวงตาของเสิ่นเวยพลันเป็นประกาย