เสิ่นซิงซินหน้าซีดเผือด
แต่เพียงครู่เดียว เธอก็ฝืนยิ้มออกมา
“พี่สาวพูดอะไรน่ะ? ฉันดีใจอยู่แล้วที่พี่กลับมาอย่างปลอดภัย”
เธอกะพริบตาปริบ ๆ แล้วกลับไปทำท่าทางน่าสงสารน่าเอ็นดูเหมือนเคย
“เมื่อกี้ฉันยังคุยกับซีซีอยู่เลยว่าพี่เก่งขนาดนั้น ต้องไม่เป็นอะไรแน่”
ชิวซีซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ได้สติ รีบยิ้มตาม
“ใช่ค่ะ คุณเสิ่น ดีจังเลยที่คุณกลับมาอย่างปลอดภัย”
พูดจบ เธอยังเดินเข้ามาหาเองด้วยซ้ำ
“คุณออกไปตั้งนานกว่าจะกลับมา บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? ให้ฉันช่วยตรวจดูไหม?”
เสิ่นเวยมองผู้หญิงสองคนตรงหน้า แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกขบขันขึ้นมา
เสแสร้ง
ช่างเสแสร้งเก่งจริง ๆ
แต่วันนี้เธอไม่มีอารมณ์จะเล่นละครไปกับพวกหล่อน
“ชิวซีซี”
เธอเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“หืม?”
ชิวซีซีชะงักไป
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ ในวินาทีถัดมา—
เพียะ!
สันมือฟาดลงที่ท้ายทอยของเธออย่างฉับไว!
ชิวซีซีไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ ร่างทั้งร่างอ่อนยวบล้มลงไป
“ซีซี!”
สีหน้าของเสิ่นซิงซินเปลี่ยนไปทันที
“เสิ่นเวย เธอทำอะไรน่ะ!”
แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียง เสิ่นเวยก็คว้าคอเสื้อของเธอไว้แล้ว
เพียะ!
ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของเสิ่นซิงซินอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น!
ใบหน้าของเสิ่นซิงซินสะบัดไปด้านข้าง
“เสิ่นเวย!”
เธอเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
“เธอบ้าไปแล้วหรือไง!”
คำตอบที่ได้รับกลับเป็นฝ่ามืออีกฉาด!
เพียะ!
เสิ่นซิงซินเซถอยไปหลายก้าว ก่อนจะล้มลงกับพื้น
แต่เสิ่นเวยไม่มีทีท่าจะหยุดมือ
เธอก้าวเข้าไป เหยียบไหล่ของเสิ่นซิงซินอย่างแรง
“เสิ่นซิงซิน”
เธอพูดเสียงเย็น
“เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันไม่รู้ว่าเธอทำอะไรไว้?”