สีหน้าเผยจื้อเคร่งขรึมขึ้นทันที
“มีเรื่องอะไร?”
เสิ่นเวยเงียบไปสองวินาที
แน่นอนว่าเธอไม่มีทางบอกเผยจื้อว่าตนใช้เนตรดารามองเห็นพลังงานสายจิต
เรื่องเนตรดารา เธอไม่เคยบอกใครมาก่อน
และก็ไม่ได้คิดจะบอกเผยจื้อด้วย
เธอจึงเพียงเงยหน้าขึ้น
“ฉันรู้สึกว่าในเขตปลอดภัยมีบางอย่างแปลก ๆ น่าจะอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ ไกลพอสมควร แต่คงอยู่แถวขอบเขตฐาน”
เสิ่นเวยชะงักไปครู่หนึ่ง
“ฉันรู้ได้ยังไง บอกคุณไม่ได้”
เธอพูดอย่างเปิดเผย ไม่แม้แต่คิดจะแต่งข้ออ้างขึ้นมาสักข้อ
“แต่ฉันคิดว่าอาจมีปัญหา เลยมาเตือนคุณ คุณเชื่อฉันไหม?”
แต่พอสิ้นเสียง เผยจื้อกลับตอบแทบไม่ต้องคิด
“เชื่อ”
เสิ่นเวยชะงัก
เดิมทีเธอเตรียมใจไว้แล้วว่าเผยจื้อจะซักต่อ แต่เขากลับไม่ถามสักคำ หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาทันที
“ไปกัน”
……
รัตติกาลมืดทึบ
เผยจื้อขับรถมุ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้ตามทิศที่เสิ่นเวยบอก
ยิ่งขับไปข้างหน้า แสงสีเงินอมม่วงในเนตรดาราของเสิ่นเวยก็ยิ่งชัดเจน
เธอมองไม่ผิดจริง ๆ
และ—
ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่พลังงานสายจิต
ยังมีอีกอย่างหนึ่ง
สีดำ
จางมาก แต่แผ่พันเกี่ยวอยู่ระหว่างอาคารนับไม่ถ้วน
เมื่อรถเลี้ยวผ่านแยกหนึ่ง เสิ่นเวยก็พลันนั่งตัวตรง
เดี๋ยวก่อน วิลล่าหลังนี้คือ…
เป็นอย่างที่คิด เพื่อให้ง่ายต่อการจัดการ วิลล่าทุกหลังในเขตปลอดภัยเมืองเป่ยจะติดชื่อเจ้าของไว้