แทบจะในเวลาเดียวกัน เสิ่นเวยก็ยกมือขึ้นฉับพลัน
พลังโลหะควบแน่นขึ้นในพริบตา!
ปัง!
กำแพงโลหะหนาหนักปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออย่างฉับพลัน รับเข็มยาวสีเงินเล่มนั้นไว้ได้อย่างจัง!
ตูม!
พลังสองสายปะทะกันอย่างรุนแรง!
แรงกระแทกมหาศาลกวาดหิมะที่ทับถมอยู่รอบด้านให้ปลิวว่อน!
เสิ่นเวยอาศัยแรงปะทะนั้นทะยานถอยหลังไปแล้ว!
เธอลงพื้นอย่างมั่นคง ห่างออกไปหลายเมตร!
อาถีหยาถึงกับตะลึงงัน
“เธอ...”
เธอมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“เธอยังมีพลังพิเศษได้ยังไง!”
ไม่สิ!
เธอเห็นกับตาตัวเองว่าเสิ่นเวยดื่มน้ำแก้วนั้นเข้าไป!
แถมยังใช้เนตรดาราตรวจสอบด้วยตัวเองแล้วว่า พลังในร่างของอีกฝ่ายถูกรบกวนด้วยพิษจนแทบไม่อาจไหลเวียนได้ตามปกติ!
แต่ตอนนี้...
พลังที่อยู่ตรงหน้าเธอนี่มันอะไรกัน!
เป็นไปได้ยังไง!
อาถีหยาเปิดใช้เนตรดาราทันที
วินาทีถัดมา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“ระดับ 8?”
เธอแทบกรีดร้องออกมา!
“เธอเลื่อนระดับขึ้นไปถึงระดับ 8 แล้วงั้นเหรอ!?”
เสิ่นเวยขยับข้อมือที่ถูกโซ่รัดจนแดงเบา ๆ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
“ทำไม?”
เธอมองอาถีหยาอย่างยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“แปลกใจมากเหรอ?”
“เธอ!”
ใบหน้าของอาถีหยาบิดเบี้ยว
“งั้นเธอก็ไม่ได้โดนพิษเลยสักนิด!”
“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก”
เสิ่นเวยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“โดนพิษน่ะจริง เพียงแต่...”
เธอยิ้มบาง ๆ
“ใครบอกว่าพอโดนพิษแล้วจะถอนพิษไม่ได้?”
รูม่านตาของอาถีหยาหดวูบ
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก—
ซ่า!
แสงสายฟ้าจ้าตาวาบขึ้นจากฝ่ามือของเสิ่นเวย!
ตูม!
สายฟ้าฟาดเข้าใส่อาถีหยาอย่างรุนแรง!