หัวใจของเสิ่นเวยดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งในพริบตา
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอาถีหยาถึงร้อนใจอยากให้เธออยู่ต่อมาตั้งแต่แรก
ลูกสาวแท้ ๆ ที่พลัดพรากจากกันมานานอะไรกัน
ทายาทบัลลังก์แห่งเผ่าดาราอะไรกัน
ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น!
สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ต้องการจริง ๆ ไม่ใช่ตัวเธอเลย
แต่ต้องการใช้เธอเป็นเหยื่อล่อให้แม่แท้ ๆ ของเธอออกมา!
“เวยเวย?”
เสียงอ่อนโยนของอาถีหยาดึงเสิ่นเวยกลับมาจากห้วงความคิด
“เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป ต่อจากนี้แม่จะอยู่ข้างลูก จะไม่ยอมให้ใครรังแกลูกอีกเด็ดขาด”
พูดจบ เธอก็หันไปส่งสายตาให้สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ไป รินน้ำมาให้ท่านหญิงสักแก้ว”
“รับทราบ ฝ่าบาท”
สาวใช้รีบถอยออกไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมแก้วแก้วใสประณีต
ในแก้วมีน้ำใสสะอาด ดูไม่ต่างจากน้ำดื่มทั่วไปเลยสักนิด
อาถีหยารับแก้วมาด้วยตัวเอง แล้วยื่นให้เสิ่นเวย
“มา เวยเวย ดื่มน้ำหน่อย”
เสิ่นเวยยื่นมือไปรับแก้ว
แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวแก้ว เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติขึ้นมา
เธอเปิดเนตรดาราโดยไม่รู้ตัว แล้วมองเข้าไปในแก้ว
แปลกจริง
ข้างในไม่มีคลื่นพลังผิดปกติแม้แต่น้อย
ในน้ำใสสะอาดไม่มีพลังสีดำจากการปนเปื้อนของผลึกดำ และไม่พบร่องรอยพลังพิเศษใด ๆ เลย
แม้แต่ประสาทสัมผัสต่อพิษของเธอในฐานะผู้มีพลังสายรักษา ก็ยังตรวจไม่พบความผิดปกติสักนิด
หรือจะเป็นแค่น้ำธรรมดาจริง ๆ?
เสิ่นเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย