“เสิ่นเวย!”
เสิ่นซิงซินกรีดร้องอย่างเสียสติ
“ตอนนี้เธอสะใจมากใช่ไหม คิดว่าตัวเองเอาชนะฉันได้แล้วงั้นสิ? บอกไว้เลย ฝันไปเถอะ! ที่เธอทำได้ก็แค่ใช้วิชารักษาไม่ใช่หรือไง! แล้วมันยังไงล่ะ?
“ขยะก็คือขยะ ทั้งชีวิตเธอก็ได้แต่ถูกฉันเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า!”
เสิ่นซิงซินในเวลานี้ไม่เหลือเค้าความอ่อนหวานว่าง่ายอย่างที่เคยเห็นแม้แต่น้อย
ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาฉายแววเกลียดชังราวกับพร้อมจะปะทุออกมา
เสิ่นเวยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เป็นอย่างที่คิด
เสิ่นซิงซินรู้ว่าเธอมีพลังพิเศษสายรักษา
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอก็ไม่คิดปิดบังอีกต่อไป ถามเสียงเย็นว่า “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันมีพลังพิเศษสายรักษา?”
“ฉันจะรู้ได้ยังไงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ!”
เห็นได้ชัดว่าความโกรธทำให้เสิ่นซิงซินขาดสติ ถึงขั้นลืมปกปิดความลับไปเสียสนิท ได้แต่ตะโกนอย่างตื่นเต้น
“แค่รู้ไว้ว่าฉันเหนือกว่าพวกเธอมากก็พอแล้ว คนอย่างพวกเธอทั้งชีวิตก็ไม่มีวันเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน!”
เสิ่นเวยขมวดคิ้ว
เห็นเสิ่นซิงซินเสียสติไปหมดแล้ว เธอจึงจงใจยั่วอีกฝ่าย “งั้นเหรอ? แต่ดูจากตอนนี้ เธอก็แพ้ฉันมาตลอดไม่ใช่หรือไง”
“เธอว่าอะไรนะ?!”
เป็นอย่างที่คิด คำพูดนี้ยิ่งทำให้เสิ่นซิงซินเดือดดาล
เธอตะโกนลั่นราวกับคนบ้า
“คนอย่างเธอที่เป็นแค่ตัวละครกระดาษ จะเอาชนะฉันได้ยังไง? พูดให้ชัดก็คือ ตอนนี้เธอได้ใจเพราะปิดบังเรื่องที่ตัวเองมีพลังพิเศษสายรักษาไว้ไม่ใช่หรือไง?