เผยจื้อไม่ใช่คนโง่
เขาย่อมดูออกว่าเสิ่นเวยจงใจปกปิดเรื่องที่ตัวเองมีพลังพิเศษสายรักษาต่อหน้าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด ถึงขั้นไม่คิดจะพูดความจริงกับพี่ชายและน้องสาวของตัวเองด้วยซ้ำ
แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น แล้วทำไมเธอถึงยังยื่นมือช่วยคุณปู่ของเขาอีกล่ะ?
แถมยังยอมรับต่อหน้าเขาอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้?
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ยิ่งกว่าเดิม
ทว่าเสิ่นเวยกลับเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่งและตรงไปตรงมา
“เพราะฉันเชื่อในนิสัยของคุณชายเผย”
“นิสัยของฉัน?” เผยจื้อหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงไร้อารมณ์ “เธอรู้จักฉันเหรอ?”
เสิ่นเวยถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เธอไม่รู้จักเผยจื้อจริง ๆ
ชาติที่แล้วเธอไม่เคยพบเผยจื้อตัวเป็น ๆ ด้วยซ้ำ
แต่ในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย พวกเขากลับเคยมีโอกาสเกี่ยวข้องกันช่วงสั้น ๆ ครั้งหนึ่ง
ชาติที่แล้ว วันที่คนตระกูลเสิ่นสูบเลือดเธอจนหมดเพื่อช่วยเสิ่นซิงซิน ก็คือวันที่เมืองก่างล่มสลายอย่างสิ้นเชิง
คนตระกูลเสิ่นพาเสิ่นซิงซินหนีไป ทิ้งศพของเธอไว้ในห้องทดลอง
ก่อนสติจะดับวูบ เธอเห็นคนของเผยจื้อเดินเข้ามา
เธอมองใบหน้าของชายที่เดินนำมาไม่ชัด แต่ได้ยินนักวิจัยในชุดกาวน์สีขาวที่ยืนข้างเขาถามขึ้น
“นี่คือผู้มีพลังพิเศษสายรักษาที่หาได้ยาก เนื้อและเลือดของผู้มีพลังสายรักษามีประโยชน์มาก แม้เลือดจะถูกสูบจนหมดแล้ว จะพาศพเธอกลับไปไหม...”
วิญญาณของเสิ่นเวยสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
เธอไม่อยากตายไปแล้ว ศพยังถูกนำไปใช้ประโยชน์และทรมานอีก!
แต่ชายที่เดินนำหน้ากลับเอ่ยเสียงขรึม