ซุนชิ่นมีแววประหลาดใจวูบผ่านดวงตา
วินาทีถัดมา ราวกับเธอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงยกมือปิดปากแล้วหัวเราะออกมา
“ดูไม่ออกเลยนะ” เธอเอ่ยอย่างมีเลศนัย “เผยจื้อ หลายปีมานี้นายปฏิเสธคุณหนูตระกูลใหญ่ไปตั้งมากมาย วางท่าราวกับไม่สนใจเรื่องรักใคร่ ฉันยังนึกว่านายไม่ชอบผู้หญิงเสียอีก”
“ที่แท้...นายชอบผู้หญิงแบบนี้นี่เอง?”
เผยจื้อจึงค่อยละสายตากลับมา สีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
“เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป!”
คราวนี้ซุนชิ่นร้อนใจขึ้นมา เธอเลิกหยอกล้อแล้วถามตรง ๆ
“เผยจื้อ บอกความจริงฉันมา คุณเสิ่นคนนี้คือนักพลังพิเศษสายรักษาที่นายมาหาในเมืองก่างครั้งนี้ใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ตอนคุณตาป่วยกำเริบ ก็เป็นเธอที่รักษาจนหาย ใช่หรือเปล่า?”
ซุนชิ่นกับเผยจื้อเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แม่ของเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของคุณปู่เผย
เพราะฉะนั้นเรื่องที่คุณปู่เผยเคยได้รับการรักษาจากนักพลังพิเศษสายรักษาคนหนึ่งในเมืองก่างก่อนหน้านี้ แม้คนอื่นจะปิดข่าวกันมิดชิด แต่ซุนชิ่นรู้เรื่องนี้
เธอยังรู้ด้วยว่าครั้งนี้เผยจื้อได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงจงใจปิดบังตัวตนแล้วมาที่เมืองก่าง เพื่อตามหาหญิงสาวผู้มีพลังพิเศษสายรักษาคนนั้น
“ที่แท้เธอก็คือนักพลังพิเศษสายรักษาคนนั้น!”
ลู่หย่วนจือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เพิ่งเข้าใจเรื่องทั้งหมด
“มิน่าล่ะ ตอนที่ภรรยาอยู่ในสถานการณ์คับขันเมื่อครู่ เธอถึงจัดการได้เร็วขนาดนั้น”
เผยจื้อรู้ดีว่าซุนชิ่นเป็นคนที่ได้รับการรักษา ย่อมไม่มีทางไม่รู้สึกถึงอะไรเลย เธอต้องค้นพบตัวตนของเสิ่นเวยในฐานะนักพลังพิเศษสายรักษาแล้วแน่นอน