เผยจื้อ: “……”
เขามองเสิ่นเวยอย่างเงียบงัน ทั้งที่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เสิ่นเวยกลับอ่านคำตำหนิจากแววตาของเขาออก
เสิ่นเวย: “……”
ไม่เข้าใจเลย
แต่เธอก็คร้านจะคิดต่อแล้ว
เธอเปิดเนตรดาราขึ้นอีกครั้ง แล้วมองร่างของเผยจื้อ
เป็นอย่างที่คิด
พลังสีดำที่เดิมเกาะกลุ่มอยู่ใกล้บาดแผลตรงกระดูกไหปลาร้าของเขา ถูกเธอชำระล้างไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงเศษเล็กน้อย แม้ดูเหมือนจะยังไม่ก่อปัญหาในเร็ว ๆ นี้
ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นเวยยังรู้สึกว่าพลังสีดำในร่างของเธอเองก็ยังชำระล้างไม่หมด หากทำต่อไป เกรงว่าเธอคงเริ่มรับมือไม่ไหว
เธอจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “วันนี้พอแค่นี้ก่อน พลังสีดำที่เหลือมีไม่มากแล้ว คงยังไม่เกิดปัญหาอะไร พรุ่งนี้ฉันจะมาช่วยชำระล้างให้อีกครั้ง”
พูดจบ เธอกำลังจะลุกขึ้น แต่พลันสังเกตเห็นว่า—
ปฏิกิริยาทางร่างกายของเผยจื้อเมื่อครู่ยังไม่สงบลงทั้งหมด
เสิ่นเวย: “……”
เธอเงียบไปสองวินาที ก่อนจะอดเสริมไม่ได้ว่า
“แต่ครั้งหน้า ชำระล้างด้วยวิธีปกติก็พอ”
ปลายนิ้วของเผยจื้อขยับเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“ได้”
ยามเอ่ย น้ำเสียงของเขายังคงไร้อารมณ์จนจับความรู้สึกไม่ได้
“รบกวนคุณเสิ่นแล้ว”
เสิ่นเวยสวมหน้ากากกลับเข้าที่ เตรียมจะออกไป แต่ไม่คิดว่าทันทีที่เปิดประตูห้อง ก็ได้ยินเสียงคนข้างนอกตะโกนอย่างตื่นตระหนก
“แย่แล้ว! คุณหนูซุนเลือดออก!”