10 นาทีต่อมา
ในที่สุดเสิ่นเวยก็รักษาเสร็จ
เธอรีบชักมือกลับ
“เรียบร้อยแล้ว”
น้ำเสียงยังคงเยือกเย็น
“ตลอด 1 เดือนนี้จะไม่มีปัญหาอะไร”
เผยจื้อก้มมองหน้าอกของตัวเอง
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ทำไม?”
เสิ่นเวยเลิกคิ้ว
“คิดว่าเร็วไปหรือไง?”
เผยจื้อหัวเราะเบา ๆ
“เปล่าสักหน่อย”
เขาเงยหน้ามองเธอ น้ำเสียงฟังดูไม่ใส่ใจ
“แค่คิดว่าคุณเสิ่นต้องถ่อมารักษาผมทุกเดือน คงเหนื่อยไม่น้อย”
เสิ่นเวยทำหน้าเรียบเฉย
“รู้ก็ดีแล้ว”
พูดจบ เธอก็หยิบเสื้อคลุมของตัวเองจากข้าง ๆ
“อีกอย่าง อย่าลืมว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงระหว่างเราด้วย”
“แน่นอน”
เผยจื้อพยักหน้า
“ผมไม่ลืมหรอก”
เสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่น
แต่ไม่รู้ทำไม
เสิ่นเวยกลับรู้สึกว่า ตอนผู้ชายมองเธอเมื่อครู่ แววขบขันในดวงตาของเขาดูเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย
เธอคร้านจะคิดให้ลึกซึ้ง
เพียงทิ้งคำพูดเรียบ ๆ ไว้ประโยคหนึ่ง
“เจอกันเดือนหน้า”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที
ส่วนเผยจื้อที่อยู่ด้านหลัง
เขาพิงกรอบประตู มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่รีบร้อนจากไป ก่อนจะหลุดหัวเราะเสียงต่ำอย่างห้ามไม่อยู่
เดือนหน้า
เขากลับเริ่มตั้งตารอขึ้นมานิดหน่อยแล้ว
……
ตอนเสิ่นเวยออกจากที่พักของเผยจื้อ ท้องฟ้าก็มืดลงเรื่อย ๆ แล้ว
เธอก้มมองเวลา กำลังจะกลับหอพักไปดูซวงซวง แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากด้านหน้า