ทั้งห้องเงียบกริบในชั่วพริบตา
กู้หลิงอีตายแล้วอย่างนั้นเหรอ?
“ตายได้ยังไง?”
“ศพอยู่ไหน?”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ผู้คนรอบข้างอดซักถามต่อไม่ได้
แต่จู่ ๆ เสิ่นซิงซินก็เหมือนถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ร่างทั้งร่างหดงอลงทันที
“อย่าถามแล้ว!”
เธอกรีดเสียงร้อง
“ขอร้องละ! อย่าถามแล้ว!”
พูดจบ เธอก็หมดสติไปทันที!
……
คนตระกูลเสิ่นถูกส่งไปโรงพยาบาลในฐานที่มั่นทันที การรักษาทั่วไปใช้ไม่ได้ผล สุดท้ายจึงต้องเชิญชิวซีซีมา
ชิวซีซีทำงานติดต่อกันทั้งวันทั้งคืน คนแรกที่ฟื้นขึ้นมาคือเสิ่นฉงเยว่
“ฟื้นแล้ว!”
เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ที่อยู่ข้าง ๆ พลันตาเป็นประกาย
“คนไข้ฟื้นแล้ว!”
ชิวซีซีจึงค่อยถอนหายใจยาว ก่อนจะดึงมือกลับอย่างเหนื่อยล้า
ต้องยอมรับว่า
อาการบาดเจ็บของเสิ่นฉงเยว่ร้ายแรงกว่าที่เธอคิดไว้มาก
ถ้าตอนนี้เธอไม่ได้เลื่อนขึ้นถึงระดับ 4 เกรงว่าคงดึงเขากลับมาจากประตูผีไม่ได้
แต่ถึงอย่างนั้น……
ชิวซีซีก้มมองเสิ่นฉงเยว่ คิ้วยังคงขมวดเข้าหากันอย่างอดไม่ได้
เพราะเธอรู้ดี
แม้จะรักษาชีวิตชายตรงหน้าไว้ได้แล้ว
แต่ร่างกายของเขาเกรงว่าจะพังยับเยินจนไม่อาจฟื้นคืนได้
เสิ่นฉงเยว่เองก็รู้ตัวเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ลืมตาขึ้น เขาก็พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง