เสิ่นเวยมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง รู้สึกว่าสีหน้าของเธอดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย
แต่เธอไม่ได้ซักถามอะไร เพียงเดินตามอีกฝ่ายออกไป
ทว่าเดินไปได้ไม่นาน เธอก็รู้สึกว่าทิศทางไม่ถูกต้อง
พวกเธอไม่ได้มุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงานที่ผู้ฝึกสอนเคยใช้ทำงานก่อนหน้านี้ แต่กลับเดินไปอีกฟากของฐานที่มั่น จนมาหยุดอยู่หน้าอาคารสีขาวหลังหนึ่งตรงมุมฐาน
เจียงเชี่ยนเชี่ยนเร่งเร้า
“ผู้ฝึกสอนอยู่ข้างใน รีบหน่อยสิ”
พูดจบ เธอก็รูดบัตรเข้าอาคารไปก่อนแล้ว
เสิ่นเวยรู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่าอาคารหลังนี้ไม่เหมือนที่อื่น
อาคารเรียนกับหอพักของฐานที่มั่นแทบไม่ต่างจากโรงเรียนก่อนวันสิ้นโลก
แต่อาคารหลังนี้มีประตูต่อกันเป็นชั้น ๆ แทบทุกเขตที่ผ่านต้องรูดบัตรทั้งนั้น
เจียงเชี่ยนเชี่ยนหยุดลงตรงทางเดินด้านในสุด เบื้องหน้าคือประตูโลหะสีเทาเงินบานใหญ่หนาหนักอย่างน่าตกใจ ข้างประตูยังมีไฟเตือนสีแดงสว่างอยู่
เสิ่นเวยชะงักฝีเท้า
เจียงเชี่ยนเชี่ยนหันกลับมา แววตาฉายความประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
“ทำไมไม่เดินต่อแล้วล่ะ?”
เสิ่นเวยไม่ตอบ เพียงหรี่ตาลงเล็กน้อย มองประตูเหล็กหนาหนักตรงหน้า
คนอื่นมองไม่เห็น แต่ภายใต้เนตรดาราของเธอ กลับเห็นกลุ่มพลังสีดำอยู่หลังประตูเป็นหย่อม ๆ
เป็นพลังสีดำของซอมบี้หรืออสุรกาย
เสิ่นเวยเข้าใจแล้ว
เจียงเชี่ยนเชี่ยนยังคงเร่งอย่างกระวนกระวาย “ผู้ฝึกสอนรอเธออยู่ข้างใน ยังจะชักช้าอะไรอีก?”
พูดพลางหยิบบัตรผ่านประตูออกมา
ปี๊บ—
ประตูโลหะค่อย ๆ เปิดออก
แต่เจียงเชี่ยนเชี่ยนไม่ได้เข้าไป เธอยัดบัตรใส่มือเสิ่นเวยแทน
“เข้าไปเองเถอะ ข้างหน้ายังมีประตูอีกบาน เดินไปแล้วรูดบัตรก็เข้าได้ ผู้ฝึกสอนอยู่ข้างใน”