เสิ่นเวยถึงได้เงยหน้ามองเขา
วันนี้เดิมทีเสิ่นจี้ไป๋ไม่ได้อยู่ที่ฐานพันธมิตรสิบเมือง
เขาเพิ่งแวะมาที่นี่เพราะมีธุระบางอย่างต้องจัดการ
แต่ยังไม่ทันเข้าไป ก็ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นจากในฐาน
จากนั้นก็มีคนบอกว่าเกิดอสุรกายขึ้นที่สนามฝึก
เสิ่นจี้ไป๋นึกถึงเสิ่นเวยแทบจะทันที
ทั้งที่รู้ว่าด้วยความสามารถของเธอในตอนนี้ อสุรกายทั่วไปทำอะไรเธอไม่ได้ แต่ชั่วขณะนั้นเขาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้
ถึงกับทิ้งธุระที่ตั้งใจจะมาจัดการ แล้วรีบตรงมาที่นี่
ไม่คิดว่าพอมาถึงสนามฝึก เขาจะเห็นเสิ่นเวยยืนอยู่ในรอยแยก มือข้างหนึ่งกำเถาวัลย์ดำเส้นนั้นแน่นจนไม่ขยับเขยื้อน
เขาจำได้ทันทีว่านั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากับคนทั้งตระกูลเสิ่นเห็นภาพหลอน
เพราะจำได้ เสิ่นจี้ไป๋จึงลงมือโดยไม่ลังเล เผาเถาวัลย์ดำที่อยู่ในมือเสิ่นเวยจนไม่เหลือซาก
พลังพิเศษธาตุไฟระดับ 4 ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง เปลวไฟลามไปตามเถาวัลย์ดำจนถึงราก ไม่เปิดโอกาสให้มันดิ้นรนหนีแม้แต่น้อย
จนกระทั่งเห็นกับตาว่าเถาวัลย์ดำไหม้เกรียมเป็นถ่าน เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเสิ่นจี้ไป๋ถึงคลายลงในที่สุด
แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
「เวยเวย」
เสิ่นจี้ไป๋จับจ้องเธอ
「เมื่อกี้ในภาพหลอน... เธอเห็นใคร？」
เมื่อครู่เสิ่นเวยยืนนิ่งไม่ไหวติง เห็นได้ชัดว่าเธอก็เห็นภาพหลอนเหมือนกัน แต่คนที่เธอเห็นคือใครกัน？
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็ชะงักไป ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย