รอบด้านพลันเงียบกริบ
หลายคนหันมามองทางนี้
เสิ่นเวยจ้องเธออยู่สองวินาที
แล้วก็หัวเราะออกมา
“เสิ่นซิงซิน เธอป่วยหรือไง?”
ใบหน้าของเสิ่นซิงซินซีดเผือด
“พี่สาว...”
เธอยังไม่ทันได้พูด เสิ่นเวยก็เอ่ยขัดเสียงเย็น
“อยากให้ฉันคุกเข่าขอโทษเสิ่นฉงเยว่เหรอ? เขาคู่ควรหรือไง?”
“เธอ!”
สีหน้าของเสิ่นเจาเหย่เปลี่ยนไปทันที
แต่ก่อนที่เขาจะทันพูด เสิ่นซิงซินก็รีบห้ามไว้
“พี่สาม อย่าโกรธเลยค่ะ”
เธอมองเสิ่นเวยด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ถ้าพี่ไม่ยอมก็ไม่เป็นไร หนูไม่ได้คิดจะบังคับพี่จริง ๆ”
พูดจบ เธอก็ก้มหน้ามองขนมปังกับน้ำในมือ น้ำเสียงยิ่งฟังดูน้อยใจ
“แค่หนูรับปากพ่อไว้”
“ถ้าพี่ไม่ยอมขอโทษ... ของพวกนี้หนูก็ให้พี่ไม่ได้จริง ๆ”
เสิ่นเวยหัวเราะหยัน
“ไม่ต้องห่วง”
“ของของเธอ ฉันไม่สนใจหรอก”
พูดจบ เธอก็เอนหลังพิงผนังหินอีกครั้ง
ไม่มีแม้แต่ความคิดจะชายตามองถุงขนมปังใบนั้น
แต่คนรอบข้างกลับอดพูดขึ้นมาไม่ได้
“เสิ่นเวย เธอดื้อเกินไปแล้วมั้ง?”
“ก็แค่พูดขอโทษคำเดียวเอง”
“ป่านนี้แล้วยังห่วงหน้าอยู่อีกเหรอ?”
“นั่นสิ อย่าลืมว่าเราไม่รู้ว่าจะติดอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน”
“ไม่มีน้ำจะทนได้สักกี่วัน? ที่นี่ก็หนาวขนาดนี้ ถ้าเธอยังไม่กินอะไร เดี๋ยวร่างกายก็รับไม่ไหวหรอก”
บางคนมองเสิ่นเวยสลับกับเสิ่นซิงซิน แล้วอดส่ายหน้าไม่ได้