ข่าวแพร่กระจายไปทั่วเขตการแพทย์อย่างรวดเร็ว
“อะไรนะ!”
ตอนเสิ่นซิงซินได้ยินข่าว เธอก็ยืนตะลึงงันไปทั้งตัว!
“พ่อเสียชีวิตแล้วเหรอ?”
เธอกระโดดลงจากเตียงคนไข้อย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะสนใจสวมรองเท้า ก่อนจะเซถลาไปยังห้องพักผู้ป่วยของเสิ่นฉงเยว่
แต่เมื่อเธอไปถึง
เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ก็คลุมผ้าขาวให้เสิ่นฉงเยว่แล้ว
“พ่อ...”
เสิ่นซิงซินยืนนิ่งอยู่ตรงประตูอย่างเหม่อลอย
วินาทีต่อมา เธอก็กรีดร้องขึ้นมา!
“เป็นไปไม่ได้!”
“เป็นไปได้ยังไง!”
“ก่อนหน้านี้พ่อฟื้นแล้วไม่ใช่เหรอ! ชิวซีซีไม่ได้บอกหรือไงว่าพ่อพ้นขีดอันตรายแล้ว!”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงตายได้!”
ชิวซีซีมีสีหน้าเคร่งเครียด เอ่ยเสียงต่ำ
“คุณหนูเสิ่น ฉันพยายามเต็มที่แล้วจริง ๆ พ่อของคุณ... ถูกพิษกะทันหัน”
“ถูกพิษ?”
เสิ่นซิงซินเงยหน้าพรวด
“ทำไมถึงถูกพิษได้?”
แต่หลังพูดจบ
จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เดี๋ยวก่อน
เสิ่นเวย!
เมื่อครู่เสิ่นเวยมาที่โรงพยาบาลพอดีไม่ใช่หรือไง!?
หรือว่า...
ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นในหัวของเสิ่นซิงซิน
สีหน้าเธอเปลี่ยนไปทันที!
“กล้องวงจรปิด!”
เธอเงยหน้าขึ้นพลางตะโกนเสียงแหลม
“ฉันจะดูกล้องวงจรปิด!”
“ฉันอยากรู้ว่าคืนนี้มีใครเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยของพ่อบ้าง!”
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดของเขตการแพทย์มีคนมารุมล้อมเต็มไปหมด
เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของฐานที่มั่นดึงภาพจากกล้องหน้าห้องพักผู้ป่วยของเสิ่นฉงเยว่ออกมา
ไม่นาน พวกเขาก็เห็นว่า—
ตอนสามทุ่มกว่า ๆ
เงาร่างเพรียวบางร่างหนึ่งปรากฏขึ้นหน้าห้องพักผู้ป่วย
จะเป็นใครได้ ถ้าไม่ใช่เสิ่นเวย?