แค่ประโยคเดียว
เรียบง่ายราวกับไม่ใส่ใจ
ราวกับสิ่งที่พูดไม่ใช่การฆ่าคน แต่เป็นแค่การช่วยจัดการเรื่องเล็กน้อยให้เธออย่างสะดวกมือ
ครั้งนี้เสิ่นเวยชะงักงันไปจริง ๆ
เธอมองเผยจื้อที่อยู่ตรงหน้า
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงอดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้
“เผยจื้อ”
“หืม?”
“นายลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนี้ฉันก็อยู่ระดับ 7 แล้ว?”
เผยจื้อเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ไม่ลืม”
“แล้วนายคิดว่าฉันต้องให้นายช่วยฆ่าคนหรือไง?”
เผยจื้อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ก็จริง”
ดูเหมือนเขาจะคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
“ด้วยฝีมือของคุณหนูเสิ่นในตอนนี้ คงไม่จำเป็นต้องให้ผมเข้าไปยุ่งเรื่องของคุณ”
เสิ่นเวยจึงพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“แค้นของฉัน ฉันต้องชำระเองอยู่แล้ว”
ยิ่งไปกว่านั้น
สิ่งที่คนตระกูลเสิ่นติดค้างเธอในชาติก่อน ไม่ได้มีแค่ชีวิตเดียวเท่านั้น
ความเจ็บปวดเหล่านั้น
การทรมานเหล่านั้น
เธอไม่คิดจะให้ใครมาทำแทน
เธอจะทวงคืนด้วยตัวเอง ทีละเรื่อง ทีละเรื่อง
พูดจบ เธอก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา
เผยจื้อยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา
ผ่านไปเนิ่นนาน
เขาถึงค่อยละสายตากลับมา
แต่ที่มุมปากยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ
……
ในเวลาเดียวกัน
อีกฟากหนึ่งของเขตการแพทย์
เสิ่นซิงซินนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงคนไข้เพียงลำพัง