เสิ่นเวยชะงักมือ
พอเห็นเธอหยุด เสิ่นซิงซินก็เบิกตาเป็นประกายทันที!
ได้ผล!
ได้ผลจริง ๆ!
เธอรีบพูดต่อ
“พี่สาว ฉันรู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของพี่!”
“พี่อยากรู้มาตลอดใช่ไหมว่าตัวเองเป็นใคร? ทำไมถึงถูกทิ้งไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า? พ่อแม่แท้ ๆ ของพี่เป็นใครกันแน่?”
“เรื่องพวกนี้ฉันรู้หมด!”
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเธอก็มีความมั่นใจขึ้นมาไม่น้อย
“ถ้าพี่ยอมไปหาพวกพี่ใหญ่ ฉันจะบอกทุกอย่างที่รู้ให้พี่ฟัง!”
เสิ่นซิงซินจ้องเสิ่นเวยเขม็ง
รอดูเธอแสดงสีหน้าตกตะลึงและตื่นเต้น
เห็นไหมล่ะ!
นี่ต่างหากคือสิ่งที่เธอควรได้รับ ในฐานะนางเอกที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย เธอย่อมรู้ทุกอย่าง!
แต่ใครจะคิดว่า—
“อ้อ”
เสิ่นเวยตอบอย่างเฉยเมย
แล้วก็
ไม่มีอะไรต่อจากนั้นอีก
เสิ่นซิงซิน: “?”
เธออึ้งไปหลายวินาที
“พี่สาว ได้ยินไม่ชัดหรือไง? ฉันบอกว่ารู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของพี่!”
“ได้ยินแล้ว”
“แล้วพี่ไม่อยากรู้หรือไง!?”
“ไม่อยาก”
เสิ่นเวยตอบอย่างเด็ดขาด
เสิ่นซิงซินถึงกับอึ้งงัน
“ทำไม!?”
เธอแทบไม่อยากเชื่อ!
ต้องรู้ก่อนว่าเธอรู้ดีว่าเสิ่นเวยเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่เล็ก สิ่งที่ปรารถนาที่สุดก็คือการมีครอบครัวจริง ๆ
ก็เพราะอย่างนี้เอง
ชาติที่แล้วเธอถึงได้พยายามเอาใจคนตระกูลเสิ่นสุดชีวิต
ต่อให้ภายหลังรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลเสิ่น เธอก็ยังไม่ยอมทิ้งความผูกพันในครอบครัวนั้น!
แต่ตอนนี้…
เธอกลับบอกว่าไม่อยากรู้ชาติกำเนิดของตัวเองงั้นหรือ?
เป็นไปได้ยังไง!
เสิ่นเวยกลับเพียงหัวเราะเย็นชา