เสิ่นเวยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เกิดอะไรขึ้น?
เธอเงยหน้ามอง จึงเพิ่งเห็นว่ามีคนกลุ่มใหญ่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไรมาล้อมอยู่ในห้องเรียน
และตรงกลางฝูงชน—
กลับเป็นเสิ่นเจาเหย่!
เด็กหนุ่มที่ก่อนหน้านี้นั่งอยู่บนรถเข็นมาตลอดและสูญเสียขาไปข้างหนึ่ง ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงนั้นได้อย่างสมบูรณ์!
ไม่เพียงเท่านั้น
เขายังลองก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อนร่วมชั้นหลายคน
แม้ท่าทางจะยังแข็งทื่ออยู่บ้าง แต่เห็นได้ชัดว่าขาของเขาฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์แล้ว!
เสิ่นเวยอดชะงักงันไม่ได้
ขาของเสิ่นเจาเหย่...
งอกกลับมาแล้วหรือ?
ต้องรู้ก่อนว่า ก่อนหน้านี้เธอช่วยให้ขาของเสิ่นเจาเหย่งอกขึ้นมาใหม่เป็นการชั่วคราว ก็เพื่อให้เขาช่วยจัดการอสุรกายหมูป่าระดับ 7 ตัวนั้น
แต่หลังจากนั้น เธอก็ลงมือตัดขาข้างนั้นด้วยตัวเอง
ถึงขั้นใช้พิษบางอย่างบริเวณบาดแผล ทำให้แผลของเขาสมานเองได้ยากขึ้น
ไม่คิดเลยว่าจะมีคนรักษาขาของเขาจนหายได้เร็วขนาดนี้?
วินาทีถัดมา เสิ่นเวยก็ได้คำตอบจากเสียงพูดคุยรอบตัว
“ชิวซีซีเก่งเกินไปแล้ว!”
“นั่นสิ! ฉันจำได้ว่าตอนเสิ่นเจาเหย่ขาขาด ชิวซีซีไม่ได้บอกว่ารักษาไม่ได้หรอกเหรอ?”
“นั่นมันเมื่อก่อน! พวกเธอไม่รู้หรือไง ชิวซีซีอัปเลเวลอย่างบ้าคลั่งมาตลอดหลายวันนี้!”
“ได้ยินมาว่าตั้งแต่กลับมาจากข้างนอกคราวนี้ เธอก็เที่ยวช่วยรักษาคนไปทั่ว แถมไม่รับเสบียงหรือของใช้ รับแต่ผลึกพลังเท่านั้น!”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ! เพื่อนฉันคนหนึ่งบาดเจ็บหนักตอนทำภารกิจเมื่อหลายวันก่อน ก็ได้เธอรักษาให้! แต่จ่ายผลึกขาวไปตั้งห้าก้อนแน่ะ!”