ไม่นาน ทุกคนก็เตรียมออกเดินทาง
ครั้งนี้ลู่เฉินโจวกับพวกพารถมาหลายคัน จึงมีรถเพียงพอมากกว่าเดิม
ชิวซีซี ฉินซวง และคนอื่น ๆ รับหน้าที่ดูแลเสิ่นเจาเหย่กับผู้บาดเจ็บคนอื่น
ส่วนลู่เฉินโจวพาครูฝึกหลายคนไปนั่งรถคันอื่น
เมื่อรถแล่นห่างจากป่ามากขึ้น ในที่สุดคนในรถก็มีอารมณ์ถามถึงสถานการณ์ของเมืองเป่ย
“ครูฝึกลู่”
ซูเยี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“ฝนอุกกาบาตครั้งที่สาม ฐานพันธมิตรสิบเมืองเป็นยังไงบ้างครับ คงไม่มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นใช่ไหม ย่าผม...ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของลู่เฉินโจวกลับเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด
“ควบคุมความสูญเสียของผู้คนไว้ได้ ย่าของนายก็ไม่เป็นไร”
เขาเอ่ยช้า ๆ
“แต่ครั้งนี้มีปัญหาอีกอย่างที่ร้ายแรงกว่า”
ซูเยี่ยชะงัก “ปัญหาอะไรครับ”
ฉินซวงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจ
“พื้นที่เพาะปลูก”
“พื้นที่เพาะปลูก?”
คนในรถหลายคนต่างชะงักไป
ฉินซวงพยักหน้า สีหน้ายิ่งเคร่งเครียด
“ไม่รู้ทำไม ฝนอุกกาบาตครั้งที่สามถึงส่งผลกระทบต่อพืชเป็นพิเศษ โดยเฉพาะพืชผลที่ปลูกกลางแจ้ง ล้วนปนเปื้อนผลึกดำจำนวนมาก
“ธัญพืชหลายแปลงที่ใกล้สุกเต็มที กลับกลายเป็นอสุรกายภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง!”
สิ้นคำพูดนี้ สีหน้าของคนในรถก็เปลี่ยนไปทันที
“อะไรนะ!?”
“แม้แต่ธัญพืชก็กลายเป็นอสุรกายได้ด้วย!?”