บทที่ 169 หายตัวไปแล้ว
เรื่องฐานพันธมิตรสิบเมือง ในที่สุดก็จบลงชั่วคราว
หลังเผยจื้อกลับมาควบคุมเมืองเป่ยได้อีกครั้ง ความเป็นระเบียบในฐานที่มั่นก็ค่อย ๆ ฟื้นคืน
ส่วนเสิ่นเวยหลังจัดการธุระของตัวเองเสร็จ สิ่งแรกที่ทำก็คือกลับห้องพักไปเอาใจซวงซวงให้เต็มที่
อย่างไรเสีย คราวนี้ซวงซวงของเธอก็ต้องทนรับความไม่เป็นธรรมมาไม่น้อย
“ซวงซวง มานี่”
เธอหยิบอกไก่จานใหญ่ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากมิติส่วนตัว แล้วหยิบอาหารกระป๋องสำหรับสุนัขที่เก็บมาได้ก่อนหน้านี้ออกมาอีกหลายกระป๋อง
“วันนี้กินให้อิ่มเลย”
“โฮ่ง!”
ดวงตาของซวงซวงเป็นประกายขึ้นมาทันที!
มันแทบจะพุ่งเข้ามาหาอย่างอดใจรอไม่ไหว ซุกหัวเล็ก ๆ ลงในชามอาหาร กินไปพลางแกว่งหางไปพลาง
เสิ่นเวยอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งหรอก”
พูดแล้วเธอก็ยื่นมือไปลูบหัวฟู ๆ ของซวงซวง
ต้องยอมรับเลยว่า
เมื่อเทียบกับเรื่องยุ่งเหยิงในตระกูลเสิ่น ตอนนี้เสิ่นเวยรู้สึกจริง ๆ ว่าการเลี้ยงสุนัขสบายใจกว่าการอยู่ร่วมกับคนมาก
อย่างน้อยซวงซวงก็ไม่พูดปาว ๆ ว่ารักเธอ แต่กลับผลักเธอออกไปตายตอนถึงคราวคับขัน
จังหวะนั้นเอง—
ปัง ๆ ๆ!
เสียงเคาะประตูรัวเร็วพลันดังมาจากด้านนอก!
“เสิ่นเวย!”
เสียงผู้หญิงแหลมสูงดังขึ้น
“เสิ่นเวย! รีบเปิดประตู!”
เสิ่นเวยขมวดคิ้ว
เสียงนี้...
เสิ่นซิงซิน?
เธอยังไม่ทันได้ตอบ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ยิ่งรัวเร็วกว่าเดิม