เธอรู้ดี
ว่าเสบียงตรงหน้าเหล่านี้หมายถึงอะไร
เหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้ตระกูลเจียงควบคุมเมืองเป่ยได้ ก็คือเสบียง!
แต่ตอนนี้เสิ่นเวยกลับนำเสบียงมามากมายขนาดนี้!
แถมดูจากสภาพแล้ว เสบียงเหล่านี้ยังดีกว่าของตระกูลเจียงเสียอีก!
แล้วเธอจะยอมรับได้อย่างไร!?
แต่เจียงเชี่ยนเชี่ยนยังไม่ทันได้พูด เสิ่นเวยก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง
เธอมองไปยังเหล่าทหารยาม
“ฉันรู้ว่าในหมู่พวกคุณ มีหลายคนที่ก่อนหน้านี้ไปสวามิภักดิ์กับตระกูลเจียง เพียงเพราะอยากให้ตัวเองกับครอบครัวได้กินอิ่ม”
“เพราะอย่างนั้น วันนี้ฉันจะให้โอกาสพวกคุณ”
เสียงของเธอไม่ดัง แต่กลับชัดเจนไปถึงหูทุกคน
“ใครที่ยอมวางอาวุธและกลับไปอยู่กับฐานพันธมิตรสิบเมือง ขอเพียงก่อนหน้านี้ไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายถึงขั้นทำลายฟ้าดิน พวกเราจะไม่เอาความ”
พูดถึงตรงนี้ เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
“หลังจากนี้ ทุกคนจะได้รับเสบียงตามระเบียบของฐานที่มั่นเหมือนปกติ”
“จะไม่มีการจงใจตัดเสบียงเพียงเพราะก่อนหน้านี้พวกคุณเคยเลือกทำอะไร”
เสิ่นเวยหยุดไปชั่วครู่ น้ำเสียงเย็นเยียบขึ้น
“แต่ถ้าพวกคุณยังตัดสินใจจะอยู่ข้างตระกูลเจียง ก็แล้วแต่พวกคุณ”
“แต่อย่าหวังว่าพวกเราจะให้โอกาสครั้งที่สองอีก”
อากาศพลันเงียบงัน
สีหน้าของเหล่าทหารยามเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว สิ่งสำคัญจริง ๆ ไม่ใช่ใครจะเป็นคนดูแลฐานที่มั่น
แต่เป็นเสบียง!
ขอแค่ได้กินอิ่ม ใครจะอยากเสี่ยงชีวิตไปหาเรื่องผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งอย่างเผยจื้อกัน?
ยิ่งไปกว่านั้น...
ตอนนี้เผยจื้อยังรับปากว่าจะไม่เอาความกับเรื่องที่พวกเขาทำก่อนหน้านี้ด้วย!
ชั่วขณะนั้น เหล่าทหารยามที่เดิมกำอาวุธไว้แน่นเริ่มลังเล