เสิ่นเวยชะงักมือ เงยหน้าขึ้น
ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง พลางพูดคุยกัน
“จริงแน่นอน! เมื่อกี้ฉันยังเห็นเขาอยู่ที่สนามฝึกเลย!”
“เป็นไปได้ยังไง? เมื่อวานเขาเพิ่งถูกหามส่งโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่าแขนขวาแทบใช้การไม่ได้แล้ว พลังพิเศษในร่างก็ได้รับความเสียหายหนักด้วย!”
“ใช่น่ะสิ! แต่เช้านี้เขาไม่เพียงลุกจากเตียงเดินได้แล้ว ยังใช้พลังสายฟ้าได้ตามปกติอีกด้วย!”
“ให้ตายสิ! ฟื้นตัวเร็วเกินไปแล้ว!”
เสิ่นเวยขมวดคิ้ว
เมื่อวานตอนเธอไปโรงพยาบาล เสิ่นเจาเหย่ยังหมดสติไม่ฟื้นอยู่เลย
ทำไมเพียงข้ามคืนถึงฟื้นตัวได้แล้ว?
แต่ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ก็ได้ยินใครบางคนข้าง ๆ พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น
“พวกเธอยังไม่รู้เหรอ? ชิวซีซีเป็นคนรักษาเขา!”
“ได้ยินว่าเมื่อคืนเธอใช้เลือดตัวเองรักษาเสิ่นเจาเหย่ตลอดทั้งคืน!”
“อะไรนะ? เลือดของคนสายรักษามีผลแบบนี้ด้วยเหรอ?”
ชั่วขณะนั้น ทั้งห้องเรียนก็พลันอื้ออึง
ทว่าเมื่อเสิ่นเวยได้ยินคำพูดนั้น แววตากลับหม่นลงเล็กน้อย เธอเข้าใจได้ทันทีว่า—
ชิวซีซี
ถึงกับยอมใช้เลือดเองแล้วหรือ?
เสิ่นเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย
ชิวซีซีใช้เลือดรักษาเสิ่นเจาเหย่จนหายจริง ๆ งั้นเหรอ?
เรื่องนี้ชวนให้ประหลาดใจอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ในถ้ำหินละลาย คนตระกูลเสิ่นแทบจะอ้อนวอนชิวซีซีกันจนหมดทุกคน แต่เธอก็ยังไม่ยอมใช้เลือดตัวเอง