เสิ่นซิงซินชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเธอมอบถุงหอมให้ซุนชิ่น
ดวงตาของเธอพลันเป็นประกาย
“ใช่แล้ว ในถุงหอมของฉันใส่สมุนไพรจีนราคาแพงไว้ตั้งเยอะ หรือว่าถุงหอมนั่นจะช่วยได้มาก?”
ยิ่งคิดเสิ่นซิงซินก็ยิ่งเห็นว่าเป็นไปได้ เธออดเบิกบานใจขึ้นมาไม่ได้
ตอนแรกที่เธอทำถุงหอมนี้ ก็แค่ได้ยินมาว่าคุณหนูซุนชิ่นชอบของที่มีเอกลักษณ์ของประเทศฮวาและใส่ใจในรายละเอียด มากกว่าของขวัญราคาแพง
เธอจึงตั้งใจเอาสมุนไพรล้ำค่าที่เหลืออยู่ในบ้านทั้งหมดใส่ลงไปในถุงหอม เพื่อสร้างความประทับใจให้ซุนชิ่น
แต่ไม่คิดเลยว่าถุงหอมนี้จะมีประโยชน์ถึงขนาดนี้!
ตอนนี้เสิ่นซิงซินแทบอยากชมตัวเองในความฉลาด
พอเงยหน้ามองชายตรงหน้า ความสงสัยกับความรู้สึกผิดที่มีอยู่เมื่อครู่ก็พลันจางหาย เธอกลับมามั่นใจเต็มเปี่ยม
“คุณหนูซุนเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ”
เสิ่นซิงซินยิ้มอย่างอ่อนโยนและเหมาะสม
“แค่ช่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ เองค่ะ ดีใจที่ช่วยได้”
ชายวัยกลางคนกลุ่มนี้ที่มาส่งของขวัญแทนซุนชิ่น แท้จริงแล้วคือพ่อบ้านตระกูลซุน
เมื่อวานเกิดเหตุขึ้นกะทันหัน เขาไม่ได้อยู่ที่นั่น จึงไม่รู้ว่าคุณหนูเสิ่นคนไหนเป็นผู้ช่วยคุณหนูของตนไว้
เห็นเสิ่นซิงซินยอมรับอย่างคล่องแคล่ว เขาจึงเข้าใจว่าเธอคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคุณหนูของตนจริง ๆ รอยยิ้มก็ยิ่งจริงใจและกระตือรือร้นขึ้น