“อ๊าก!”
เสิ่นซิงซินกรีดร้องอย่างเจ็บปวด
เธอเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ จ้องเสิ่นเวยตรงหน้าเขม็ง
เสิ่นเวยไม่ยอมปล่อยมือ
ตรงกันข้าม เธอเพียงขยับใบมีดแทงลึกเข้าไปอีกเล็กน้อยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เลือดสดย้อมเสื้อบริเวณหน้าอกของเสิ่นซิงซินจนแดงฉานอย่างรวดเร็ว
ร่างที่เดิมดิ้นรนของเธอค่อย ๆ หมดแรง
จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย—
ปัง
ร่างทั้งร่างก็ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง
ดวงตาคู่นั้นยังคงเบิกกว้าง
ราวกับจนถึงวินาทีที่ตายก็ยังไม่อยากเชื่อ
ว่าตัวเองจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของเสิ่นเวยจริง ๆ!
เสิ่นเวยเพียงมองเธอเงียบ ๆ
ผ่านไปนาน ในที่สุดเธอจึงปล่อยมีดสั้น
ตายแล้ว
เสิ่นซิงซิน
ผู้หญิงที่เคยผลักเธอลงนรกด้วยมือตัวเองในชาติก่อน
ในที่สุดก็ตายแล้ว
เสิ่นเวยคิดว่าในวินาทีนี้ตัวเองคงตื่นเต้นมาก
คงดีใจจนแทบคลั่ง
ถึงขั้นอดหัวเราะออกมาไม่ได้
แต่ที่น่าแปลกคือ…
เมื่อได้เห็นเสิ่นซิงซินตายต่อหน้าจริง ๆ ในใจเธอกลับสงบนิ่งอย่างผิดคาด
ราวกับก้อนหินที่กดทับเธอมานาน ในที่สุดก็ถูกใครสักคนยกออกไปอย่างแผ่วเบา
เพียงเท่านั้น
เธอก้มมองมือที่เปื้อนเลือด
จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน
หันไปมองอาถีหยา
“แม่คะ”
เธอเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณนะคะ”
“วันนี้หนูมีความสุขจริง ๆ”
อาถีหยาชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น
“เด็กโง่”
เธอก้าวเข้ามา กุมมือเสิ่นเวยไว้อย่างแผ่วเบา
“แม่เคยบอกแล้วนี่ ต่อไปใครกล้ารังแกหนู แม่จะไม่ปล่อยมันไปแน่”