ตอนที่จี้หวยโจวพูดคำพูดนี้ สีหน้าไร้อารมณ์ใด ๆ แววตายังแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าอยู่หลายส่วน
ฟานอินทอดสายตาเหินห่างมองลงที่ตัวเขา ไม่ปริปาก
ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเธอ จี้หวยโจวสูบบุหรี่เข้าไปแรงหนึ่ง อาการหงุดหงิดวาบผ่านหว่างคิ้ว เงยหน้ามองเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันว่า "ได้ยินไหม"
ริมฝีปากแดงของฟานอินขยับเล็กน้อย ใบหน้าไร้แววความรู้สึกเกินจำเป็น "คุณไปบอกเลขาหลี่ด้วยตัวเองสิ"
จี้หวยโจวขมวดคิ้ว โกรธเล็กน้อย
ทั้งคู่สบตากัน บรรยากาศตึงเครียดราวกับจะระเบิดขึ้นมาในทันใด
ความดุดันฉายชัดบนใบหน้าจี้หวยโจว "ฟานอิน แกมัน..."
ฟานอิน "พี่คะ"
เสียง "พี่คะ" ของฟานอินดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว จี้หวยโจวหัวคิ้วกระตุก ควันบุหรี่สำลักในลำคอ ทำให้เกิดอาการไออย่างรุนแรง คำพูดที่เหลือทั้งหมดติดค้างอยู่ที่ลำคอ
เห็นเขาเป็นเช่นนั้น ฟานอินซึ่งปกติใบหน้ามักจะเรียบเฉย กลับเลิกคิ้วบางขึ้นเล็กน้อย
ไม่รอให้จี้หวยโจวด่าเธอ ร่างนั้นก็หันหลังเดินขึ้นชั้นบนไปแล้ว
รอจนจี้หวยโจวไอหยุดแล้วกัดฟันเงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นเพียงแผ่นหลังเงางามเลือนราง
จี้หวยโจวลมหายใจติดขัด เกือบจะหายใจไม่ทัน
พี่?
เขาเป็นพี่อะไรของเธอกัน!!
คนละพ่อคนละแม่ ทั้งยังไม่ได้อยู่ในทะเบียนบ้านเดียวกันด้วยซ้ำ
มีเพียงแค่ช่วงเวลาหลายปีที่คลุมเครือชวนให้ตีความไม่แตกและพันพัวไม่รู้จบ
ด้านนี้ หลังจากฟานอินขึ้นมาชั้นบนแล้ว ไม่ได้กลับเข้าห้องโดยตรง แต่ยืนอยู่หน้าประตูแล้วจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง
ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยอ้อยอิ่ง ฟานอินหรี่ตามองออกไปยังที่ไกล ๆ
ตามตรง เธอไม่คิดว่าจะมาเจอจี้หวยโจวที่นี่
ครั้งล่าสุดที่เธอรู้ข่าวของเขาคือเมื่อสองปีก่อน
ได้ยินว่าเขาออกจากเมืองเว่ยหยางไปแล้ว
ส่วนเขาไปที่ไหน เธอไม่ได้สืบถาม
คนสองคนที่ถูกกำหนดให้เดินสวนทางกัน ไม่จำเป็นต้องมีจุดเชื่อมโยงมากเกินไป ยิ่งไม่จำเป็นต้องถามไถ่มากเกินไป
สูบบุหรี่หมดไปหนึ่งมวน อารมณ์ของฟานอินก็ถูกปรับเข้าที่เข้าทางพอสมควร ดับก้นบุหรี่ทิ้ง แล้วกลับเข้าห้อง
เธอสูบบุหรี่เป็นบางครั้ง แต่กลับรังเกียจกลิ่นบุหรี่ ทุกครั้งจึงสูบตอนดึกดื่น แล้วจึงอาบน้ำชำระกาย
ใช่แล้ว เธอชอบกลิ่นเครื่องหอมที่ใช้ในวัด
ว่าไงดีล่ะ?
ตัวเธอคนนี้ สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ไหว้พระสวดมนต์ ช่างไม่เข้ากันเอาซะเลย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบุหรี่มวนนั้นช่วยปรับอารมณ์ หรือเพราะการได้เจอคนรู้จักเก่าทำให้เธอรู้สึกถึงการมีที่ยึดเหนี่ยวอย่างไร้เหตุผล อย่างไรก็ตาม หลังจากกลับถึงห้อง ฟานอินก็หลับต่ออย่างที่ไม่ค่อยได้ทำ
เช้าวันถัดมา ฟานอินยังอยู่ในห้วงนิทรา ก็ถูกเสียงเอะอะจากด้านล่างปลุกขึ้นมา
เธอขมวดคิ้วลืมตา คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
เจ็ดโมงสิบนาที
ฟานอินไม่มีนิสัยนอนต่อ พอตื่นเต็มที่แล้ว ก็ลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงมาชั้นล่าง
ขี้เกียจหวีผม จึงหยิบปากกาลูกลื่นที่จี้หวยโจวทิ้งไว้บนโต๊ะหัวเตียงมาขดผมแทนปิ่น ปล่อยผมเส้นเล็กระดับแก้มให้ร่วงหล่นอย่างพอดี ดูสบาย ๆ ไม่ปรุงแต่ง
เธอสาวเท้าลงบันได เพิ่งเดินมาถึงจุดเลี้ยว ก็ได้ยินเสียงเสียดสีของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านล่าง
"จี้หวยโจว คุณมีปัญหาทางร่างกาย หรือมีปัญหาทางจิตใจ บอกมาตรง ๆ เลย"
"ตัวสูงใหญ่แบบนี้ ไม่ใช่ว่าคุณจะไร้สมรรถภาพนะ?"
"ถ้าคุณไม่ไหว ก็บอกมาแต่แรก ฉันจะได้ปล่อยมือเร็ว ๆ อย่ามาทำเป็นว่าฉันกระหายอย่างกับจะขึ้นเตียงคุณทุกวันไปได้"
ผู้หญิงพูดไปหลายประโยค ดูเหมือนไม่ได้ยินคำตอบของจี้หวยโจว จึงโกรธจนขำ "จี้หวยโจว ฉันก็สงสัยนะ คุณไม่พอใจฉันตรงไหนกันแน่? รูปร่างฉันไม่ดีพอ? หรือหน้าตาฉันไม่สวยพอ? ถ้าไม่พอใจฉันจริง ๆ คุณก็พูดตรง ๆ เลย ไม่ต้องปิดบังซ่อนเร้น..."
หลังจากผู้หญิงพูดจบ เห็นจี้หวยโจวก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็กัดฟันกรอด "เราสองคนคบกันหนึ่งเดือนกับอีกสามวัน นอกจากตำแหน่งแฟนสาวแล้ว คุณไม่เคยแม้แต่จะจับมือฉันเลย คุณ..."
หลังจากนั้นผู้หญิงพูดอะไรอีก ฟานอินไม่ได้ตั้งใจฟัง ปลายนิ้วขาวเรียวเคาะเบา ๆ บนราวบันไดที่ทาด้วยสีฟ้า
อย่าฟังสิ่งที่ไม่ควรฟัง
อย่ามองสิ่งที่ไม่ควรมอง
เป็นอย่างนี้สินะ?
ด้านล่าง จี้หวยโจวก้มตัวยืนสระผมอยู่ในลานบ้าน ครึ่งท่อนบนเปลือยเปล่า ครึ่งท่อนล่างสวมกางเกงคาร์โก้ ในที่สุดก็ล้างฟองบนผมหมดแล้ว หันหน้ากลับมาอย่างไร้อารมณ์ "ผมบอกคุณตั้งแต่แรกแล้ว ว่าผมไม่สนใจคุณ ที่ผมบอกว่าคุณเป็นแฟนผม ก็เพื่อช่วยคุณไล่พวกเจี่ยงอู่กับพวกออกไป"
ผู้หญิงโกรธจนขำ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ ตื้อไม่เลิก "คุณพูดแบบนี้ จะหลอกผีหรือไง?"
จี้หวยโจวทำหน้าเย็นชา คว้าผ้าขนหนูตรงหน้าเช็ดผม เผลอเงยตาขึ้นมา ก็สบเข้ากับร่างของฟานอินที่กำลังลงมา
วันนี้ฟานอินสวมเดรสผ้าซาตินยาว พื้นดำทั้งชุด บนนั้นมีดอกกุหลาบสีแดงขนาดใหญ่บานสะพรั่งงดงาม ปลายกระโปรงตกลงคลุมข้อเท้า ระหว่างที่ร่างของเธอแกว่งไกว รอยสักบนข้อเท้าขาวดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
——JHZ
——จี้หวยโจว