โหยวจงมองฟานอินด้วยแววตาที่เปี่ยมสมาธิ
ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องบอกว่าเขาหลงใหลในตัวเธออย่างลึกซึ้ง
แต่มีเพียงฟานอินเองที่รู้ว่า โหยวจงคนนี้ การค้าขายเป็นเพียงทักษะชีวิตอันดับสองของเขา อันดับหนึ่งคือการแสดง
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของโหยวจง ฟานอินไม่ตอบ เธอก้าวเดินไปยังถังขยะข้างโต๊ะทำงาน ปล่อยมือ แก้วกาแฟที่เขาใช้ก็ร่วงลงถังขยะ
เกลียดงั้นเหรอ?
หากมองในแง่ส่วนรวม ก็มีความแค้นอยู่บ้าง
แต่ในแง่ส่วนตัว ก็แค่คนที่ผ่านมา เป็นเพียงสิ่งปลอบประโลมยามว่างเปล่าและเบื่อหน่ายของกันและกัน ไม่จำเป็นต้องแสดงเป็นละครรักแค้นโลมิตย์
หลังจากทิ้งแก้วกาแฟแล้ว ฟานอินหันกลับมา นิ้วเรียวบางเคาะเบา ๆ บนโต๊ะทำงาน น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความอ่อนโยน "ประธานโหยวมาวันนี้เพื่อตรวจงานหรือคะ?"
โหยวจงหัวเราะเบา ๆ เปี่ยมความหมายลึกซึ้ง "ว่าไงล่ะ?"
ฟานอินไม่ตอบคำถามของโหยวจง
สำหรับแฟนเก่าที่เลิกรากันไปแล้ว เธอไม่มีนิสัยยื้อเยื้อคลุมเครือ
เธอมองโหยวจงแวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกไปยังห้องแล็บ
……
โหยวจงอยู่ที่มองโกเลียในสามวัน
สามวันนี้ ฟานอินแทบไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาเลย
เจอกันแค่สองครั้งตอนประชุม
ในวันที่สาม ด้วยมารยาทระหว่างผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชา และเธอเป็นผู้นำใหญ่ที่นี่ จึงทำหน้าที่เจ้าบ้านเลี้ยงข้าวเขามื้อหนึ่ง
สถานที่กินข้าวอยู่ที่ร้านอาหารของหยางซี
ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าร้าน ก็ดึงดูดความสนใจจากคนจำนวนมาก
ชายรูปงามหญิงงามดี ทั้งคู่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชนชั้นนำ ในร้านอาหารเล็ก ๆ ของหยางซีดูแปลกแยกอย่างยิ่ง