“กินขี้บ้าอะไร นั่นมันหยกจักรพรรดิสีเขียวชัด ๆ!”
เฉินฉางซิงกัดฟันแย้ง
“จะสีเขียวหรือสีเหลือง มันก็เป็นหินไม่ใช่หรือไง?” เซียวเฉินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
คราวนี้สายตาที่ทุกคนมองเฉินฉางซิงก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
หลักฐานชัดเจนแล้ว
คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเฉินผู้สูงส่ง กลับถูกคนปัญญาอ่อนบังคับให้กินขี้จริง ๆ หรือ?
ที่สำคัญคือเฉินฉางซิงดันกินเข้าไปจริง ๆ ด้วย!
อ้วก…
“คุณชายเฉินวางใจเถอะ พวกเราปากแข็งกันทุกคน เรื่องนี้ไม่มีทางแพร่งพรายออกไปแน่”
“ฉันบอกว่าไม่ได้กิน หูหนวกหรือไง!”
“ครับ ๆ คุณชายไม่ได้กิน พวกเราต่างหากที่กิน”
หน้าเฉินฉางซิงเขียวคล้ำไปหมด
เขามั่นใจได้เลยว่าเซียวเฉินจงใจแน่นอน!
“ไอ้เซียวปัญญาอ่อน แกกล้าเล่นงานฉันงั้นเหรอ?”
“ชอบกินขี้นักใช่ไหม? ไปหักขามันให้ฉัน! ฉันจะจับมันกดลงไปในส้วม ให้กินจนพอใจ!”
เฉินฉางซิงออกคำสั่ง คุณชายทั้งหลายต่างพากันขยับกำปั้นเตรียมลงมือ
แม้รสนิยมของเฉินฉางซิงจะพิเศษไปหน่อย แถมยังชวนคลื่นไส้ แต่ใครใช้ให้เขาเกิดมาบนกองเงินกองทองล่ะ?
“ไอ้เซียวปัญญาอ่อน ปากดีเพราะทะนงตัวสินะ พอทำคุณชายเฉินโมโหแล้ว ฉันจะทำให้แกอยู่ก็เหมือนตาย!”
คนที่พูดคือหวังเวย คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหวังในเจียงเป่ย
ในฐานะลูกน้องคนสนิทอันดับหนึ่งของเฉินฉางซิง หวังเวยย่อมต้องคว้าโอกาสนี้แสดงฝีมือให้เต็มที่
สิ้นเสียง หวังเวยก็สวมนวมเหล็กแล้วชกใส่หน้าเซียวเฉิน สีหน้าเหี้ยมเกรียม