เจียงอวิ๋นหนิงตกใจจนตื่นขึ้นมาทันที
“ให้ตายสิ!” นางลูบหัวใจน้อยๆ ของตัวเอง รู้สึกหวาดกลัวตามมา
นางจะฝันถึงเจียงเช่อหน้าตายได้อย่างไร? น่ากลัวเกินไปแล้ว!
เจียงอวิ๋นหนิงหมดความรู้สึกง่วงนอนโดยสิ้นเชิง ฉวยโอกาสที่ลานบ้านไม่มีผู้คน เดินตรงไปยังแปลงมะเขือเทศที่มุมกำแพงนั้น แอบใช้ตักน้ำพุวิเศษรดต้นไม้อย่างลับๆ
มะเขือเทศออกลูกแล้ว ใกล้จะสุกเต็มที่
“หนูเอ๋ย ตื่นแต่เช้าเลยหรือ” เจียงหลาวซานโผล่ออกมาจากห้องใต้ดิน
เจียงอวิ๋นหนิงตกใจเล็กน้อย โชคดีที่นางหันหลังให้เจียงหลาวซานบังสายตาไว้ได้: “พ่อคะ ท่านลงไปในห้องใต้ดินหรือ ดูสบู่ก้อนของหนูหรือยัง แข็งตัวได้ที่แล้วหรือยัง”
เจียงหลาวซานยิ้มกว้าง ที่จริงเขาลงไปก็เพราะอยากรู้เรื่องสบู่ก้อนนั่นแหละ: “พ่อดูแล้ว มันแข็งตัวแล้ว แต่ยังไม่ถึงขั้นตัดได้ พ่อก็ไม่กล้าแตะ รออีกสักหน่อยเถอะ”
เจียงอวิ๋นหนิงพยักหน้า คิดในใจว่าพอจะประมาณการได้ ดูท่าอีกวันสองวันก็คงใช้ได้
พ่อลูกกำลังคุยกันอยู่ เจียงเช่อก็เพิ่งเลี้ยงหมูเสร็จเดินออกมาจากลานหลัง
ด้วยการลองผิดลองถูกมาหลายวัน ประกอบกับเขาไม่อยากให้เจียงอวิ๋นหนิงดูถูก ตอนนี้เขาควบคุมอาการคลื่นไส้ได้ดีขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งสามารถเลี้ยงหมูและทำความสะอาดคอกหมูได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
อีกทั้งเจียงเช่อเป็นคนรักความสะอาด คอกหมูเลยสะอาดกว่าที่เคยเป็นมาก
เจียงหลาวซานยังเคยบ่นว่า เจียงเช่อคนนี้เกือบจะกวาดไม้กวาดอันนั้นพังอยู่แล้ว
“ท้องหมูมันใหญ่ขึ้นนะ” เจียงเช่อมองเจียงอวิ๋นหนิงด้วยความเป็นห่วง “หรือว่าเราจะให้มันกินมากเกินไป?”