ช่วงหลายวันมานี้ไม่ได้ยินข่าวว่าเจียงอวิ๋นหนิงจะแต่งงานจัดโต๊ะเหล้าเสียที ซ่งหมิงเหลียงจึงวิเคราะห์ว่านางยังวางเขาไม่ลง เรียกว่าอะไรนะ...วางยาให้อยาก
คำพูดนี้ ครอบครัวซ่งเชื่อถ้วนหน้า
หลิวอวี้จือที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว: "ยายหยาง เจ้าไม่มีมือหรือไง?"
ยายหยางเห็นเจียงอวิ๋นหนิงไม่ได้ปฏิเสธ ก็ยิ่งเชื่อคำซ่งหมิงเหลียงเข้าไปใหญ่ นางส่งเสียงหึ: "จะมายุ่งอะไรกับข้า? เจียงอวิ๋นหนิงเต็มใจเอง"
หลิวอวี้จือโมโห: "เจ้า!"
นางหันไปมองเจียงอวิ๋นหนิง อยากดูว่านางจะโง่อีกหรือเปล่า
"พี่สะใภ้ ล้างเสร็จหรือยัง?" เจียงอวิ๋นหนิงถาม
"เสร็จแล้ว" หลิวอวี้จือพยักหน้า
"เช่นนั้นเราไปกันเถิด" เจียงอวิ๋นหนิงถืออ่าง ตอนลุกขึ้นยังแกล้งเตะไปทีหนึ่ง: "ผ้าพันเท้าที่ไหนมาขวางทางข้าเนี่ย"
เตะนั้น ส่งผลให้เสื้อผ้าที่พันกันเป็นก้อนตกลงไปในน้ำ ลอยตามกระแสน้ำไป
"โอ๊ย! ฟ้าดินตามอด!" ยายหยางใจเสีย รีบจะลงไปเก็บเสื้อผ้า
ซ่งหมิงเจินก็ตะลึง รั้งเจียงอวิ๋นหนิงไว้ไม่ให้ไป
"เจียงอวิ๋นหนิง! เจ้าสารเลว! ทำไมเจ้าเอาผ้าข้าลงน้ำ!" นางเท้าสองข้างแล้วเอามือท้าวเอว ใบหน้าที่ไม่ได้งดงามอยู่แล้ว พอโกรธก็ยิ่งน่าเกลียดขึ้นไปอีก
"อย่ามาใส่ร้ายข้านะ" เจียงอวิ๋นหนิงเหลือบตามองนาง: "ข้าไม่ได้ทำสักหน่อย เจ้าโยนใส่หน้าข้าเอง ข้ายังคิดว่าเจ้าไม่เอาแล้ว"