ปู่หลานสองคนนี้ต่างก็เป็นพวกทุกข์เพราะความรักเหมือนกันหมด
ในความเห็นของเขาลาวจินน่ะ กลัวอะไรกันนักหนา!
สู้ตรงเข้าไปเลยดีกว่า!
ตูเจียจินพูดขึ้นพร้อมกับเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นอีกหลายระดับ: "ตรงไหนไม่คู่ควรกันเล่า? ข้าว่าเหมาะจะตายทีเดียวแหละ!"
ตูเจียจินพูดต่อ: "ดูเอาเองสิ เจ้ามีคุณสมบัติดีขนาดไหน! ตำรวจประชาชนเชียวนะ มีบรรจุแล้วก็มีหน้ามีตา หน้าตาก็ดี สูงก็สูง แม่สามีบ้านไหนเห็นแล้วก็ต้องชอบทั้งนั้นแหละ! มาเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิว่าเจ้าไปรู้จักกับหญิงสาวคนนั้นได้ยังไง"
"ข้ากับนางรู้จักกันตั้งแต่สิบปีก่อน..." ฮัวโจก้มหน้าลง สายตาเริ่มเลื่อนลอย ถูกดึงกลับไปยังค่ำคืนนั้นเมื่อสิบปีก่อน หนุ่มน้อยวัยสิบเจ็ดกับเด็กหญิงวัยสิบปีนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าห้องพยาบาล แบ่งกันกินเค้กครีมก้อนหนึ่ง
ตอนนั้นเขารู้สึกเพียงว่าเด็กหญิงคนนี้ว่านอนสอนง่ายน่ารักดี คล้ายจะมีท่าทีเป็นพี่ชาย คอยดูแลน้องสาวผู้โชคร้ายคนนี้
หนุ่มน้อยวัยสิบเจ็ดจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าอีกสิบปีข้างหน้าเขาจะตกหลุมรักน้องสาวคนนี้ตั้งแต่แรกพบ
ช่างเป็นความคิดที่น่าขยะแขยงเสียจริง
นางยังคงเรียกเขาว่า "พี่ฮัวโจ" คงคิดว่าเขาเป็นเพียงพี่ชายคนหนึ่ง
แต่นางกลับไม่รู้เลยว่า พี่ฮัวโจผู้เป็นวีรบุรุษในวัยเด็กที่นางไว้ใจ กลับมีใจคิดไม่ซื่อต่อนางแล้ว
ตูเจียจินฟังแล้วก็ได้แต่รู้สึกจนพูดไม่ออก
นี่มันก็แค่ความรักอันแสนธรรมดานี่เอง แต่ดันกลายเป็น "วิปริต" เพราะฮัวโจคนนี้มีมาตรฐานทางศีลธรรมสูงเกินไปต่อตัวเอง
ชายอายุยี่สิบเจ็ดตกหลุมรักหญิงสาวอายุยี่สิบ ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติชัด ๆ!
ทำไมพอออกจากปากเขา กลับกลายเป็นสิ่งที่วิปริตเท่านั้นถึงจะทำ?
ฮัวโจยังเคยช่วยชีวิตเด็กสาวคนนั้นอีก นี่มันควรเป็นคะแนนบวกชัด ๆ เป็นเรื่องที่ทำให้หญิงสาวและแม่สามีรู้สึกดีด้วย
แต่ในปากของฮัวโจ กลับกลายเป็นว่าเขาทำดีแล้วหวังผลตอบแทน
ตูเจียจินถอนหายใจ: "ตอนนี้ข้ากลับโล่งใจที่เจ้าไม่ได้ไปเป็นทหาร และก็รู้สึกเสียใจที่ไม่คิดขัดขวางไม่ให้เจ้าเป็นตำรวจตั้งแต่แรก"
ตูเจียจินมองชายหนุ่มสูงใหญ่ตรงหน้า แต่นึกถึงเด็กชายตัวน้อยที่เคยถูกเขาขู่จนน้ำมูกไหลเป็นฟอง: "เจ้าใจอ่อนเกินไปแล้ว"