[หนึ่งต่อหนึ่ง เกี่ยวกับการเติบโตของนางร้าย ชาติกำเนิดของอวี้เฉียว และสาเหตุที่เธอครองใจผู้คน]
[514 เจ้าไม่คิดว่าควรจะอธิบายให้ข้าฟังหน่อยหรือ?]
ในห้องอันมืดมิด ม่านสีเขียวสไตล์ย้อนยุคที่ปักลวดลายด้วยไหมถูกดึงปิดสนิท ม่านหนานั้นบดบังแสงแดดอันสดใส
อวี้เฉียวคุกเข่าบนพรมไหมทำมือที่ปักดอกกุหลาบสีแดงสดและใบไม้สีเขียวเข้ม โคมไฟมือถือที่มีโป๊ะแก้วโอปอล์วางอยู่ทางขวามือของนาง ส่งแสงสีเหลืองอบอุ่น
อวี้เฉียวในชุดราตรีลูกไม้สไตล์ฝรั่งเศสถือกระจกบานเล็ก และมองเห็นใบหน้าทั้งหมดของตนภายใต้แสงสีเหลืองอบอุ่นนั้น
ผมสีขาวสลวยปล่อยสยาย ร่วงหล่นราวกับแสงจันทร์ ผิวของอวี้เฉียวนั้นขาวอยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับขาวยิ่งขึ้น ดั่งเครื่องเคลือบสีขาวใต้แสงจันทร์ สวยงาม แต่ก็เผยให้เห็นความโปร่งใสและความเปราะบาง
คิ้วและขนตาของนางกลายเป็นสีขาว และม่านตาก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูม่วง
แสงแดดส่องผ่านช่องว่างของม่านทับซ้อนกัน ตกลงมาข้างหน้าอวี้เฉียวเป็นวงกลม
อวี้เฉียวยื่นมือที่ขาวเกินไปของนางเข้าไปในวงแสงนั้น เพียงประมาณสิบห้านาที หลังมือก็เริ่มมีความรู้สึกคันเหลือทน แผ่กระจาย และบนผิวหนังก็เริ่มมีจุดแดงเล็ก ๆ ขึ้น
ตกใจจนอวี้เฉียวรีบหดมือกลับ
โรคเผือก + แพ้แสงแดด?
[514! เจ้าทำอะไรกับข้ากันแน่!] เสียงของอวี้เฉียวแฝงไปด้วยความโกรธอย่างชัดเจน นางควบคุมตัวเองไม่ได้ที่จะเกาหลังมือ แต่ยิ่งเกาก็ยิ่งคัน หลังมือแดงเป็นวงอย่างรวดเร็ว
จากพื้นที่จิตใต้สำนึก เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบ 514 ดังขึ้นอย่างรู้สึกผิด: [หะฮ่า ๆ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน! หะฮ่า ๆ...]
—
ย้อนเวลากลับไปสิบนาทีก่อน
อวี้เฉียวออกมาจากโลกที่สาม ระบบ 514 รู้สึกได้ จึงรีบลางานแล้วรีบกลับมา