อวี้เฉียวตื่นขึ้นเพราะเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น
นางคิดจะเตะซางจิ่งเยว่ให้ไปปิดเสียงที่น่ารำคาญนั้น แต่กลับเตะไปโดนอากาศว่างเปล่า
“ทนไม่ไหวจริง ๆ! ยังจะให้คนอื่นได้นอนอีกไหม!”
นางผู้หงุดหงิดลุกออกจากผ้าห่ม ในห้องปิดไฟมืดสนิท แต่มีแสงจันทร์ลอดเข้ามา ทำให้อวี้เฉียวยังพอเห็นเค้าโครงห้องไม่มืดจนเกินไป
นางเพิ่งจะลุกจากเตียง ก็ต้องตกใจกับเงาดำที่หมอบอยู่ข้างเตียงมานานแล้ว
“ซางจิ่งเยว่?”
เงาดำได้ยินดังนั้นก็แข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
จู่ ๆ เจ้าตัวเล็กสีดำตัวหนึ่งก็กระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของอวี้เฉียว นางอาศัยแสงจันทร์ข้างนอกมองดูว่าก้อนดำ ๆ นั้นคืออะไร
เป็นเจ้าหมาน้อยสีดำตัวอ้วนกลม
ไฟถูกเปิดขึ้น อวี้เฉียวหันไปก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยที่เปื้อนน้ำตา
หางตาของเขาคล้ำแดง ไฝน้ำตาใต้ตาถูกแสงน้ำในดวงตาทำให้ดูน่าสงสารยิ่งขึ้น ใบหน้าขาวสะอาดมีบาดแผลเล็ก ๆ หลายแห่ง เลือดซึมออกมา ทำให้ใบหน้านั้นดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ