หลังจากเดินทางตลอดคืนจากเขต 018 มาถึงเขต 001 ร่างกายของเสิ่นชั่วเหนื่อยล้ายิ่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
เมื่อตื่นขึ้นมา เขาตามความทรงจำเมื่อคืนนี้ไปที่ห้องนอนเพื่อดูอวี้เฉียว แต่กลับพบว่าไม่มีใครอยู่
เมื่อเขาลงมาที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง ก็พบว่าอวี้เฉียวนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว นางสวมชุดนอน กำลังกินขนมปังปิ้งที่เพิ่งทอดเสร็จ ส่วนซางจิ่งเยว่ยืนอยู่ข้างหลังนาง กำลังถักเปียให้
เสิ่นชั่วเม้มริมฝีปากบาง แล้วดึงเก้าอี้ข้างกายอวี้เฉียวออกไปนั่งลง
เขาหยิบถ้วยน้ำของเจ้าหมาน้อยออกมาจากปุ่มมิติ เทอาหารหมาใส่ถ้วย แล้ววางไว้บนโต๊ะให้เจ้าหมาน้อยสีดำที่สะบัดหางอยู่กิน
หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ เขาก็พบว่ามีจานหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าเขา บนจานมีขนมปังปิ้งสองสามแผ่นกับไข่ดาวหนึ่งฟอง
อวี้เฉียวผลักมาให้เขา
อวี้เฉียวดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน แววตาอิดโรยเล็กน้อย นางโบกขนมปังปิ้งครึ่งแผ่นในมือเบา ๆ : "ข้ากินไม่หมดหรอก"
เสิ่นชั่วยิ้มบาง ๆ
เสียงของซางจิ่งเยว่ที่ยิ้มแย้มดังขึ้น: "เช่นนั้นข้าก็เตรียมอาหารเช้าไว้เพิ่มอีกชุดหนึ่ง"
อวี้เฉียวสังเกตเห็นว่าเครื่องมือขนาดเล็กที่หูข้างขวาของเสิ่นชั่วหายไปแล้ว นางชี้ไปที่หูข้างขวาของตน: "เจ้าเครื่องมือนั้นเล่า? เหตุใดไม่ใส่แล้ว?"
ก่อนหน้านี้ลองใช้แล้ว เครื่องมือนี้ทำให้เสิ่นชั่วสามารถสื่อสารออกมาได้จริง ๆ
ขนตาของเสิ่นชั่วสั่นระริก แล้วค่อย ๆ ปรือลง
เมื่อวานหลังจากซางจิ่งเยว่ออกจากห้องพัก เสิ่นชั่วก็ถอดเครื่องมือที่หูข้างขวาออกแล้ว
ก่อนหน้านี้ไม่ทันสังเกต ตอนนี้เขาถึงพบว่าบนเครื่องมือที่ช่วยให้ผู้ที่พูดไม่ได้สามารถส่งเสียงได้นั้น มีเครื่องหมายของกลุ่มธุรกิจฮั่นไห่อย่างเด่นชัด