ครั้งแรกที่ก้าวเท้าเข้าไปในหอพักหญิง จี้หลินโจวกลับรู้สึกสงบเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีความคิดเจ้าเล่ห์ใดๆ
เขารู้สึกเพียงว่ามันยุ่งยาก
ครอบครัวของเขามีระเบียบวินัยเข้มงวด แม้ว่าตอนนี้ร่างกายของเขาจะเป็นหญิงสาว แต่สิ่งที่ควรระวังก็ยังต้องระวัง
เวินจื่อหลิงได้บอกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเขาให้เรียบร้อยแล้ว เขาก็ได้ตกลงกับเวินจื่อหลิงแล้วว่า เรื่องที่เกี่ยวข้องกับร่างกาย จะให้เพื่อนร่วมห้องของเธอช่วยเหลือหรือให้เธออาบน้ำเอง
จี้หลินโจวเดินมาถึงหน้าห้องที่เวินจื่อหลิงพักอยู่ ก็ยังมีมารยาทเคาะประตูก่อน พอได้รับคำตอบก็ค่อยผลักประตูเข้าไป
แต่ทว่า พอเข้ามาเขาก็ต้องตะลึง
เหตุผลไม่มีอะไรอื่น เตียงทั้งสี่ในห้อง ต่างก็แขวนม่านเตียงแบบเดียวกัน—ม่านเตียงพระราชวังทองคำ สีเหลืองสดใส ปักด้วยลวดลายมังกร
เขาไม่ได้เดินผิดห้องใช่ไหม?
หญิงสาวคนหนึ่งที่ผมยุ่งเหยิงโผล่หน้าออกมา หรี่ตามองเขาแวบหนึ่ง ก็มุดกลับเข้าไปในม่านเตียงอีกครั้ง: "ฉันนึกว่าใครมาซะอีก ที่แท้ก็เธอนี่เอง คนในครอบครัวเดียวกันจะเคาะประตูทำไม! ทำให้ฉันดูวิดีโอไม่จบ"
จี้หลินโจวจำได้ หญิงสาวคนนี้ก็คือสวีอิ๋ง เพื่อนร่วมห้องที่เวินจื่อหลิงพูดถึง
"หลิงหลิงเอ๊ย ตอนบ่ายเธอไปไหนมา?" อีกคนหนึ่งก็มุดหัวออกมาจากม่านเตียงอันหรูหรา จี้หลินโจวจำได้ว่านางคือเวินซือซือ "วิชาอาจารย์เฒ่าหลิว เธอยังกล้าหนีอีก! โชคดีที่วันนี้เขาไม่ได้เช็คชื่อ ไม่งั้นเธอก็รอโดนหักคะแนนเก็บไปเถอะ!"
จี้หลินโจวหาข้ออ้างแก้ตัวส่ง ๆ ไป