ในที่สุด ฮัวโจกับอวี้เฉียวก็ได้แบ่งปันเค้กชิ้นเล็กๆ ชิ้นนั้นด้วยกัน
ดูเหมือนว่าเค้กชิ้นนี้จะถูกเสกมนตร์วิเศษบางอย่าง
พวกเขากินเสร็จได้ไม่นาน มารดาของอวี้เฉียวก็ถูกเข็นออกมาจากห้องฉุกเฉินเช่นกัน
ทุกอย่างดูเหมือนจะกำลังไปในทิศทางที่ดีขึ้น
อวี้เฉียวยังเด็ก อดทนไม่ค่อยไหว ศีรษะพิงกับตัวของฮัวโจ แล้วหลับไปอย่างหนัก
ฮัวโจอุ้มนางไปวางบนเตียงคนไข้ที่ว่างเปล่าเตียงหนึ่ง นายตำรวจที่ให้เค้กแก่เขาคนนั้นยืนอยู่ที่หน้าประตู โบกมือเรียกฮัวโจ
เขามาส่งฮัวโจออกไป
“จะกลับที่ไหน?” เขาลดเสียงลงถาม
ฮัวโจบอกที่อยู่ของโรงเรียนออกไป
ฮัวโจไม่คิดว่าตัวเองจะได้นั่งรถตำรวจในลักษณะแบบนี้
นายตำรวจคนนั้นนามสกุลหลี่
เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีปรากฏตัวอยู่บนถนนยามดึกในวันเกิดของตัวเอง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเกิดเรื่องขัดแย้งกับคนในครอบครัว
คนทั่วไปก็ต้องถามไถ่สารพัด แล้วก็แสดงท่าทีเป็นผู้ใหญ่กล่าวคำตักเตือน
แต่นายตำรวจหลี่คนนั้นกลับไม่พูดอะไรพวกนั้น แค่พูดคุยเรื่องทั่วๆ ไปกับฮัวโจ
ก็เพราะเขาอยู่ด้วย เรื่องที่ฮัวโจหนีออกจากโรงเรียนโดยผิดกฎระเบียบจึงถูกจัดการอย่างง่ายดาย
นายตำรวจหลี่ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ฮัวโจก่อนจากไป
“มีเรื่องอะไร ก็โทรหาเจ้าหน้าที่ตำรวจได้นะ” ฝ่ามือหนากว้างของเขาตบหัวฮัวโจ
ฮัวโจสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นแห่งรักจากพ่อที่เขาเคยวาดฝันไว้จากตัวของเขา
เรื่องราวในคืนวันเกิดอายุสิบเจ็ดปีเหมือนกับการผจญภัยที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
เขาเข้าร่วมไปชั่วครู่ แล้วก็จากไปอย่างรวดเร็ว
เกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น ฮัวโจติดตามข่าวอยู่ที่โรงเรียนผ่านโทรศัพท์มือถือตลอด
ตอนแรก ทุกคนคิดว่านี่เป็นเพียงอุบัติเหตุทางรถยนต์ธรรมดาๆ ครั้งหนึ่ง จนกระทั่งมารดาของอวี้เฉียว——อวี้ชิงฟื้นขึ้นมา จึงได้เปิดเผยความชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ใต้แสงอาทิตย์
อวี้ชิงกลับเป็นบุคคลที่ขึ้นทะเบียนสูญหายเมื่อสิบสามปีก่อน
ตอนที่นางอายุสิบเจ็ดปี นางได้ช่วยหญิงตั้งครรภ์คนหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมา ก็ถูกขังไว้ในห้องใต้ดินที่มืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง
สามปีต่อมา นางคลอดอวี้เฉียวในห้องใต้ดินแห่งนั้น